Знаки життя з України.

20180812_155816Vi er omsider framme i Ukraina AKA України og ting tyder på at Murphy framleis er med oss. Sidan førre innlegg blei skrevet og delt har…

…Olav Emil blitt stukket av veps.
…Vi har stått i kø gjennom halve Tyskland.
…Vi har sprengt dingsen som lar oss lade ting (utanom mobil) i bilen.
…Vi har leita gjennom heile Polen etter matbutikk med parkeringsmoglegheiter for lastebil (noko som i praksis betyr at vi etter nesten eit døgn utan annan mat utanom chips og sjokolade enda med å parkere ulovleg).
…Vi fekk ikkje plass på «helikopterhotellet» (der vi hadde tenkt å sove).
…Istadenfor ei god natts søvn på «helikopterhotellet» tok vi for oss grensa mellom Polen og Ukraina.  Det tok 7,5 timer, før vi enda opp på «Rå biff- og blodvann hotellet» (Hotellene i Ukraina har, som du ser, relativt originale namn).
…Olav Emil «vært i kontakt med» Ukrainsk politi. Det kosta som vanleg både tid og penger.

Og for å ikkje verke altfor negativ så får eg vel nemne det eg kjem på som er bra sålangt og:
-Vegg- til vegg teppet på hotellet vi bor på i natt verker så reint at eg tørr å gå barbeint. Dessutan har dei både AC, leopardsofa, WIFI og superpent, rosa sengetøy!
-Ved hjelp av google translate og diverse anna forvirrande kommunikasjon klarte vi å skaffe meg vegetarisk pizza. Mozarella, ananas og sopp høyres kanskje ut som ein rar kombo, men eg har ein teori om at alt smaker likt når ein putter dill på uansett. Dessutan er det veldig positivt at pizzaen vi fikk denne gangen var utan sylteagurk. Pizza utan sylteagurk er faktisk noko av det beste eg veit!
20180812_202629
-Alle toaletta på vegen har vært overraskande bra. Så bra at det har vært meiningslaust å ta med seg mobilen inn for å dokumentere tilhøva.
-Polen-sida av grenseposten har fått opp eit fint skilt med toalett-etikette frå UK. Og doen var så rein at eg kunne spist middag der (Men eg tipper britene ikkje driver med den slags).
20180811_225304-Ukrainsk side av grensa var ikkje så rein at eg ville spist middag der (men kven spiser vel middag på do) og bestod av eit hol i bakken. For mange verker dette kanskje som noko som burde stått på lista over ting Murphy er skuld i, men eg vel å sjå på det som ein positiv ting; Eg har for første gang tissa i eit hol i bakken (noko som var på tide etter alle disse rare turane).
20180812_033439
#Doselfie!

Alt i alt har vi det superfint og storkoser oss på tur. Vi begynner turen heimover i morgon kveld, men sidan katolikkane (i Polen) skal feire at Maria stakk opp til himmelen tysdag kveld og heile onsdag med å forby folk å køyre lastebil er reiseruta framleis granske usikker.

Так довго і дякую за всі риби.

Har du spist pizza med sylteagurk i det siste? Eller tissa i eit hol i bakken? Liker du rosa sengetøy og leopardsofaer?

Murphy og meg

«Murphys lov er eit utsegn som slår fast at «noko vil gå gale i kvar ein situasjon om det får sjansen» (things will go wrong in any given situation, if you give them a chance). Vanlegvis vert lova referert slik: «Alt som kan gå gale, går gale», eller kortare: «[Er det ikkje] typisk». «Loven» blir ofte brukt humoristisk, til dømes for å hjelpa på ein irriterande situasjon. »
Kjelde: Wikipedia.

Murphy og eg har vært venner lenge, men den siste tida føler eg at vi har komen nærare kvarandre. Nesten bestevenner liksom…

Eg veit ikkje om eg er eit grusomt menneske eller eit levande bevis på at karma ikkje finnes. For to innlegg sidan lovde eg at neste innlegg skulle bli optimistisk. Hadde det ikkje vært for at helsenorge.no lanserte donorkort på nett veit eg ærleg talt ikkje kva positivt eg skulle skrevet om for dei siste månadane har vært over gjennomsnittet kjipe og trongen til å sutre har gjort det så godt som umogleg å skrive noko som egner seg for verda å lese.

Snapchat-1053481052

No høyres det ut som livet er heilt krise (og sånn kjennes det dessverre ut – innimellom), men for nokon som ikkje blogger om dagens outfit, silikonpupper og restylane så har det ikkje vært mykje å skrive heim om. (For eg kan jo ikkje bare skrive om Botox og organdonasjon lizzm.)

I tillegg til at livet har vært gjennomtrengande kjipt i det siste har Murphy stått trufast med min side heile vegen og passa på at kvar gong eg har spurt meg sjølv om ting kan bli verre no, så står han klar og seier «Bitch please! La meg vise deg.»

hold-my-beer-5aece7.jpg

Trur du ikkje på meg? Vel…

Dei fleste (som kjenner meg) veit at vi har bygd hus det siste året. På dag 3 i nytt hus dytter Murphy meg ned trappene og lagar bulk i veggen. Det blei eit par småbulkar i meg og.
20180619_225927

Som om ikkje det var nok:
Første dag i den etterlengta ferien blei feira med tur i skogen og spontanbad som enda på lækjarvakta med 3 sting i foten. Optimistisk som eg var (for ei gongs skuld) spurte eg legen om eg fikk lov å trene. Tanken på trening fordufta så fort bedøvelsen var ute og det er no 4 uker siden sist eg har vært på fjelltur (…and still counting.)

20180809_235651
Fremdeles høy på adrenalin.

Som om ikkje det heller var nok enda siste natt før eg begynte på jobb igjen med atter eit legevakt-besøk (og noko som minna så mykje om ei «friskmelding» at eg heldigvis kunne reise på jobb igjen dagen etterpå).

I tilegg til dette har eg satt rekord i legebesøk denne sommaren, punktert to dekk på mindre enn 6 timer og eg har laga roadkill av det eg trur var ei ugle. *Snufs*

Det er nok no!

20180808_163659

No er vi på veg til Ukraina og eg håper Murphy har blitt igjen heime. Det har hvertfall gått bra til no.

20180809_132841
Eit tilfeldig bilete frå eit av stoppa i Danmark.

Vi har til no overlevd to døgn på vegen og overnattar no på ein lastebilparkeringsplass i tropevarmen litt utanfor Berlin.

Sjølv om det har vært ein relativt kjip sommar veit eg utruleg godt kor heldig eg er. Eg trur eg kan takka turar som den eg er på no for det. Alle burde ha seg ein slik realitetsorientering ein gong i ny og ne.

For bortsett frå å betale skatt (som eg gjer med glede) har eg ikkje betalt ei krone for alle blodprøvene eg har tatt i sommar. For kvar av dei to legevaktsbesøka eg har hatt, har eg betalt ca ein halv timelønn for legeundersøkingar og materiell. For medisinar og oppfølging etter det siste legebesøket betaler eg ca ei timelønn. For botoxen som holder meg frisk i 12 veker betaler eg ca to timelønner og når den sluttar å verke veit eg at legen står klar og at eg har råd til ny behandling. Dette er faktisk inga sjølvfølge. For mindre enn ein tusenlapp har eg fått helsehjelp som veldig mange bare kan drøyme om.  Hadde eg ikkje budd i Noreg hadde livet mitt mest sannsynleg sett heilt annleis ut.

1385207_542553262494272_17849578_n
Bilde frå hospitering i Mexico: Eit av mange land der det første ambulansepersonellet spør deg om er «Kan eg få sjå forsikringspapria dine?» istadenfor «Korleis har du det? Kva har skjedd?» (Det seier forøvrig mest om systemet og ikkje personane som jobbar i det).

Det meste eg har opplevd i sommar går i kategorien bagatellar. Likevel er det godt å vite at til dømes lege, legevakt og AMK bare er nokon tastetrykk unna og at vi er sikra helsehjelp utan å måtte ruinere oss. Eg har opplevd mange pasientar som venter altfor lenge før dei ber om hjelp til alvorlege helseproblem, men ikkje ein einaste gong har eg høyrd nokon nemne at penger er ein grunn til at dei ikkje har våga å be om hjelp. I Mexico såg det å forlate pasientar som ikkje hadde råd til behandling ut til å være ein del av kvardagen. I mange land døyr folk av sjukdommar som enkelt kan forebygges med kunnskap, medisiner og kosthold.

Ein av grunnene til at livet er kjipt for tida er at eg står i sjukehus-kø. Sjølv om eg er utolmodig og ventetida er vanskeleg veit eg kor heldig eg er som bur i eit land med eit helsevesen som hjelper oss, også når det ikkje står om liv.

DSC07012

Eg hadde eigentleg bare tenkt å sende eit lite livsteikn frå ein truckstopp litt utanfor Berlin, men moralen her er kort oppsummert at sjølv om sommaren ikkje har gått heilt som planlagt og livet er litt kjipt, så veit eg kor griseheldig eg er som har tak over hodet og ein kropp som får hjelp når den ikkje fungerer. Har du tenkt over kor heldig du er?

I morgon går turen vidare til Polen og så til Ukraina. Takka være «Roam like home» så krysser eg fingra for at dette ikkje blir siste blogginnlegg på turen.

Fred og kjærleik

20180809_204323
(Eit lite Illustrasjonsbilete så du kan sjå for deg kor varmt det er her. Eg har satt mine bein på Mc Donalds for første gang på 15 år. Det er svært sansynlig at det går 15 år til neste gang igjen.)