17.mai: Ein månad utan Oskar

I går var det 17.mai.
Grunnlovdagen, «barnas dag» og ein månad siden den verste dagen i livet mitt.
Mange sender meg meldinger om at dei tenker på oss. Nokon spør korleis det går. Andre vågar kanskje ikkje å spørje.

DSC03441

For ei stund sida, mens eg framleis var gravid bestilte vi oss tur til Island. Planen var å være gravid i uke 24/25 og håpet var at formen skulle være litt betre enn den var i 1.trimester sånn at eg kunne nyte og oppleve dette fantastiske landet igjen, denne gongen med familien.

Sjølv om vi mista Oskar bestemte eg meg likevel for å reise. Eg hadde eit ørlite håp om at det ville gjere godt å komme seg vekk litt og at det kanskje ville være lettare å «ta seg saman» og komme tilbake til jobb og ein litt meir normal kvardag etter ferien.

Men sorga tar ikkje ferie og lar seg dessverre ikkje reise frå. Den er der heile tida. Over alt!

Då vi reiste frå sjukehuset etter fødselen var det med løfter om oppfølging og hjelp til å komme oss gjennom dette. Dessverre har vi sett lite til hjelpa vi blei lova og vegen tilbake til kvardagen verkar fjernare enn nokon sinne. Systemet har svikta og eg føler eg har ramla mellom stolane utan nokon måte å komme meg opp. Den 16.mai kom atter ei avvising frå helsevesenet svart på kvitt, mens eg satt på ein kafé full av glade turistar på Islands sørkyst.

Sjølv om det var godt å sleppe unna 17.mai-feiring i Noreg er påminningane om kva vi har mista over alt. Alt ifrå all den islandske lakrisen eg no kan ete (som eg måtte begrense når eg var gravid) til å køyre forbi sauer med lam på markene. Å gå forbi stativ med babykler i butikkane er som eit hardt slag i den altfor tomme magen. Lista kunne forsatt i det uendelege… Det er ikkje ein plass i verda eg kan være utan at minna og traumane treng seg på. Solbrillene som skjuler tårene er blitt min beste venn.

DSC03296.JPG

No er vi omsider i Reykjavik etter ein 5 dagar lang tur rundt Island. Vegen mellom sorg og glede har vært kort og intens. Vi har ledd og smilt på bilder på alle dei fine stoppestadene langs reiseruta, men det har og vært mange tårer på dei nesten 1600 kilometrene vi har køyrd til no.  For sjølv om Island er favorittlandet mitt har dei siste dagane vert så tunge og intense at eg fleire gonger har spurt meg sjølv om eg ikkje heller burde ligget heime i fosterstilling. Likevel er det noko godt med å stå på kanten av eit stup (i ordets rette forstand) og kjenne på kor vakkert livet er og kor lyst eg har til å leve og ha det bra, til trass for alt vi har vært igjennom den siste tida.

DSC_0560

Eg skulle ønske eg hadde overskudd til blogge om alt det fantastiske vi har sett sålangt på turen. Og eg skulle ønske eg hadde positive svar til alle som lurer på korleis vi har det. Eg har det ikkje bra, og sjølv eg har gode augeblikk er den lammande sorga aldri langt vekke. Heldigvis har eg med meg verdens mest tolmodige reisefølge, sånn at påminninga om kor mange fine folk eg har i livet mitt heller aldri er langt unna.

For det er ikkje bare reisefølget som er fine og tolmodige. Det har nesten ikkje gått ein dag etter at vi mista Oskar utan at eg har fått meldingar frå folk som bryr seg om oss. Det betyr framleis uendeleg mykje at folka som bryr seg om oss ikkje gløymer ❤ Takk!

Eg tørr ikkje å love at eg kjem sterkare tilbake; men eg kjem tilbake!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s