I can’t feel my face…

HEI BLOGGEN! (Sponset innlegg) 
(Liker du ikkje rosablogg-versjonen er det ein litt meir intellektuell versjon litt lenger nede i dette innlegget) 
20150204_205559
Tilfeldig illustrasjonsbilete med trutmunn, paljetter og cava (som alle rosatoppbloggere har).

Det er bare litt over tre uker siden sist, men så uendeleg mykje har skjedd siden det. Nesten 1500 (!!!) mennesker fikk med seg innlegget Kjære taxisjåfør. Det er rekord! Takk til dere og gratulerer til meg! I eit par dager følte eg meg nesten som ein ekte toppblogger. For real lissom.

Etter denne «bloggsuksessen», men utan samanheng forøvrig har eg nådd eit av mine store mål. Eg har fått min første sponsor! Takk HELFO, for at dykk omsider ville gi meg Botox. Eg kan ærlig talt ikkje hugse sist eg var så glad sist… Sånn serr liksom! No mangler eg bare litt filler i leppene, sommerkroppen 2016 og gratis solkort på brun og blid, så er livet komplett!

Bilde 1: Meg for ein måned siden. Sliten og lei av livet.
Bilde 2: Meg på fredag for snart to uker siden. Blodig, smertepåvirka og håpefull.
Bilde 3: Perfekt!
#nofilter

Tannbørsten på bilde nummer ein er kjøpt på reindyrka i Bergen. Den er sjølvsakt komposterbar. T-skjorta på bilde nummer to og tre er kjøpt i Mexico. Den kosta 99 pesos. Smykket er #sponset av mammaen min. Gla i deg mamma ❤ ❤ ❤ Botoxen på bilete nummer tre er sponset av HELFO og koster 2026kr pr pakke om nokon er interessert i å kjøpe.

Koz og klemz!


Frå spøk til alvor:
Som eg skreiv over, nesten 1500 har så langt fått med seg forrige innlegg. Tilbakemeldingane har være enorme. Eg har fått sms, telefoner, kommentarer på bloggen, meldinger på facebook og ikkje minst tilbakemeldinger frå folk «IRL». Både frå folk eg kjenner og ikkje kjenner. Alt har vært utelukkende positivt, men samtidig er det trist å lese kor mange der ute som kjenner seg igjen i min situasjon. Det burde ikkje være sånn! Kan ikkje alle bare ha det bra og være snille med kvarandre? Hadde ikkje det vært fint?

Sjølv om mange kjenner seg igjen i min situasjon håper eg at eg har truffet nokon av de «på den andre sida» og; de eg adresserte dette brevet til. Innlegget tok av, først etter at det ble delt på facebook, og det gikk ikkje lang tid før det hadde spredd seg til det aktuelle taxiselskapet (som eg ikkje ser noko behov for å gi dårleg reklame). Eg fikk telefon frå ein sjef som var veldig lei seg og ville bruke dette som opplæring. Det setter eg stor pris på, for heile målet med dette (bortsett frå å få ut litt frustrasjon) er jo å få folk til å tenke seg om og lære noko. Alt i alt føler eg at det er komt mykje godt ut av dette.

Sjølv om eg trur eg har svart dei fleste meldingene vil eg bare atter ein gang takke for alt! Eg setter utrolig stor pris på kvar einaste melding eg har fått! Det betyr så mykje at det er vanskelig å sette ord på. Eg har hatt tårer i øynene opp til fleire ganger men eg har smilt enda meir.

Å publisere innlegget på nett føltes muligens litt som ein light-versjon av «å komme ut av skapet». Det var kjempevanskelig å poste men takket være alle fine folk der ute føler eg meg 1000kilo lettere no. Takk! Det var jo eigentleg ikkje skummelt i det heile tatt!

DSC04219.JPG
Illustrasjonsbilete av at eg er glad fordi leserene mine er så sjukt bra og fordi eg nesten har fått attende trua på menneskeheten. Til høgre eg min kommunikasjonsrådgiver som har spilt ein stor rolle i denne «prosessen». Han fortjener ein stor takk, ein suss og han skal få ein veggismiddag og ein boks med Ben&Jerrys når han kjem til Bergen for han er best!

Og apropos sjukdom, Botox og småkjipe ting:
Eg har lovd meg sjølv på tru og ære at eg ikkje skal bli atter ein sjukdomsbloggar (all ære til dei som klarer det på ein «fornuftig» måte altså). Men etter ein haug med spørsmål om korleis det går med meg sånn egentlig og meir enn ein «Det var først når eg leste blogginnlegget ditt eg forstod korleis du egentlig har det»-kommentar så er det ikkje til å komme utenom ein liten oppdatering.

Dei som kjenner meg veit at eg har hatt ein liten kamp mot systemet for å få dekka kostnader til Botox som behandling mot kronisk migrene. No har det omsider skjedd, og det er eg vanvitig glad og takknemleg for. Sjølv om byråkratiet har vært litt meir enn kva eg vil takle når eg er sjuk er eg fantastisk glad for at eg no, kanskje er eit skritt nærmere det folk flest ser på som ein normal kvardag. Kanskje eg er heldig denne gangen…

Og angående korleis det går sånn egentlig, så er ting ikkje så aller verst. Ut ifrå enkelte tilbakemeldinger begynner eg nesten å lure på om folk trur eg er verdensmester i å late som eg har det fint mens livet egentlig er kjipt. Det er ikkje tilfellet! Sjølv om det forrige innlegget ikkje akkurat var ei solskinnshistorie bruker eg ikkje veldig mykje energi på å skjule korleis eg har det. Ser det ut som eg har det fint, så stemmer vanligvis det. Og om du spør får du stort sett eit ærleg svar:

Akkurat no er ting ganske fint og eg krysser armer og bein for at det forsetter sånn!

13480069_923275741115846_713376460_n

Forresten: Hvis du er ein av dei vanvittig mange som kjem hit fordi du googla noko (til dømes Botox) vil eg bare si eit par ting:

1.Det gjør faktisk sjukt vondt! Bare så du er forberedt! Dessutan gjør det vondt i fleire dagar! Og det føles ut som nokon har sprøyta levande innsekter innunder huden din!
2.Du er vakker! Hvis målet ditt er å gjevne ut den hersens rynka: Er du sikker på at du virkelig treng det?
3. Om svaret på det siste spørsmålet var «ja» og den rynka i panna er ditt største problem akkurat no, vil eg gjerne at du setter av eit minutt eller to akkurat no og tenker over kor fantastisk livet ditt egentlig er!

Dagens funfact: Etter å ha tatt Botox må du tilbringe 20 minutter på venterommet for å være i trygge hender i tilfelle du er ein av dei uheldige som nesten døyr av Botox.

Eg nytta ventetida til å finne frem spotify, som passende nok (og heilt tilfeldig) satte på denne sangen til meg. Nokon ganger lurer eg på om det finnes ein Spotify-Gud som passer på at eg har passende musikk til alle livets rare situasjoner.

Som vanleg gir fine kommentarar god karma.
Fred og kjærleik!

Kjære taxisjåfør

Kjære deg som sitter i andre enden på telefonen hos HELFO, NAV eller andre offentlege kontor.
Kjære deg som av forskjellige årsaker treffer pasienter ofte nok til at du burde hatt eit kurs i kommunikasjon men likevel treff dei så sjeldent at du ikkje har det.
Kjære deg som er helsepersonell som nokon ganger snakker før du tenker.
Kjære deg som har ein jobb der du risikerer å treffe på nokon som har ein dårlegare dag enn deg.
Kjære deg som må omgåas meg på ein dårleg dag.

Dette er eit ope brev til deg.

Hei. Eg heiter Lina Kristine. Nokon av dykk som leser bloggen min kjenner meg kanskje ganske godt frå før av, men du som treffer på meg når eg må transporteres frå A til B (eller i dette tilfellet frå heimen til legevakta) fordi legen ikkje tørr å la meg køyre bil fordi eg kanskje er sjuk, veit kanskje ikkje kven eg er. Alt du veit er at du skal ut på ein «pasienttransport». For deg som sitter og tar telefonen hos HELFO er eg bare atter ein telefon og atter eit nummer på ei liste.

La oss bli litt betre kjent: Eg heiter Lina Kristine. Eg er 27 år og tannbørsten min er svart. Og rosa. Vi som pendler har ofte mange tannbørster. Ein heime og ein på jobben. Og apropos jobb: Eg har verdas beste jobb i helsevesenet. Eg møter folk i alle faser av livet og eg elsker utfordringene jobben min ofte gir meg. Og apropos elske: Eg er gift med den finaste, snillaste, flottaste mannen i verda. Nokon gangar når han søv ser eg på han og tenker «Fy søren, så heldig eg er». Saman med hundane våre har vi verdas finaste lille familie i eit fint lite hus på landet. Eg likar turar i skog og mark. Eg er i skrivande stund kommen til level 761 på Candy Crush og ein av dei store lidenskapane mine er å lyfte tunge ting. Eg er forresten veldig glad i musikk og eg syng ofte når eg er åleine i bilen, som forresten er ein el-bil. Eg har og interesse for politikk og er tilhengjar av å redde verda og hjelpe folk som ikkje er like heldige som deg og meg. Og så liker eg å reise, helst til andre plasser enn «Syden». Høyres eg ikkje ut som ein ok person?

Dette er meg: Usminka (som eg ofte er), uredigert og utan filter.
DSC04961
Svett og lykkeleg etter å ha fullført mitt første (forhåpentlegvis ikkje siste) 10km løp. Ein fin dag.

Og så var det alle disse kjipe tingene da. De tingene man helst ikkje nevner når ein skal bli kjent med nokon. De tingene ein helst ikkje vil diskutere for mykje sjølv med folk ein kjenner godt. Det man helst ikkje vil snakke for mykje om i frykt for å bli den personen som alltid syter og klager. De tingene ein «plager» venner, kollegaer og familie med å snakke om fordi det er ein så stor og påtrengande del av livet ditt at du ikkje klarer å la det være, uansett kor hardt du prøvar. Dei tingene eg likevel skal nevne no mens eg balanserar på ei hårfin linje der ein prøver å skrive om å leve med ein usynleg sjukdom utan å fremstå som ein sutrekopp eller hypokonder. Utan å bli for privat.

Livet har ikkje behandla meg veldig fint dei siste åra. I lengre periodar har eg levd i smertehelvete mens legene har klødd seg i hodet. Når eg ein gang i ny og ne må til legen for ein sjukemelding når smertene er for ille til å jobbe med er det diagnosen «migrene komplisert» som lyser imot meg. Heldigvis (for alle andre) er eg ein av få med denne diagnosen, for det har legen min fortalt meg. Fint at han klarer å sjå det positive i situasjonen.

Eg har ikkje noko fasitsvar på kva som er forskjellen på «vanlig» migrene og «komplisert» migrene, men eg trur eigentleg at det bare er ein litt meir fansy, formell måte for legene å fortelle meg at «Vi aner ikkje kva vi skal gjøre med deg! Ingenting av dei vanlige greiene funker jo».

Dei siste åra har blitt brukt på å jobbe seg gjennom felleskatalogen, den store tjukke boka med alle medisinane i. Lista over medisiner som har blitt prøvd er lang som eit vondt år. Lista over bivirkningene eg har måtte kjenne på kroppen er enda lenger. Nokon av dei har vært forbigåande mens andre har eg måtte leve med i lengre perioder. Ofte kjem eg til eit punkt der medisinene slutter å virke og eg må leve med smertene frem til ein eller annan lege får ein ny fix ide om kva dei kan gjøre med meg. Resultatet er ofte ei eller anna fantastisk pille som må prøves. Taktikken deres funker dårleg og ender stort sett i skuffelse. Blir eg aldri frisk? På dårlege dager skal det ikkje mykje til før dei vonde tankane trenger seg på.

Så var det eksperimentet med denne siste nye pilla da; På eit tidspunkt blir ting så ille at eg er nøydd å ringe legevakta. Eg er åleine heime og bivirkningene er så ille at eg ikkje vågar å oversjå dei lengre. Hjartet kjennes ut som det er på veg ut av bringa og pulsen er på 30-tallet til tass for at eg er på grensa til stressa. Beskjeden frå legevakta er klar: «Kom hit med ein gang» og «du får ikkje lov å køyre sjølv».

Det var der du kom inn i bildet, kjære taxisjåfør.

Etter å ha snakka med legevakta pakker eg med deg det mest nødvendige. Mobilladar, ei tjukk bok, lommebok, husnøkler. Klok av skade: ein veit aldri kor lenge ein må vente på legevakten. Når du kjem køyrande inn i oppkøyrselen min står eg klar utanfor og snakkar med leigebuaren min. Han smiler til meg, ønsker meg god bedring og gir meg ein klem. Eg smiler tilbake og forteller at «det ordner seg nok», for det må jo bare det. Det har telefondama på HELFO fortalt meg.

Så kjære taxisjåfør…

Eg åpner bildøren, hilser og setter meg inn. Det mest naturlige på dette tidspunktet, etter at eg sa «hei» til deg ville være om du sa «hei» tilbake. Du kunne og sakt «god dag», «hallo» eller «Ke det går i?». Vi er jo trass alt bare 4 mil frå Bææærgen. Eg er uansett ikkje så veldig kresen når det kjem til høfflighetsfraser. Du kunne og valgt å ikkje si nokon ting. Det hadde vært litt rart men det hadde kanskje vært betre enn alternativet du gikk for:

«Du ser søren ikkje mykje sjuk ut»
Og så med det tonefallet da!

Kjære taxisjåfør!
Beklager at blodet ikkje spruter. Beklager at eg ikkje halter. Beklager at eg ikkje spyr i bilen din. Beklager at eg ikkje har 40 i feber. Beklager at eg ikkje er kaldsvett og bleik. Beklager at eg ikkje har sterkere smerter. Beklager at eg ikkje er kreftsjuk og har hår på hovudet. Beklager at du må ta deg bryet med å køyre nokon som ikkje ser sjuke ut!

Kva i alle dagar svarer ein til noko sånn? Kva forventar du å høyre, kjære taxisjåfør? For deg er eg bare ei bestilling du fikk inn som «pasienttransport». Når du starter samtalen med å fortelle meg at sjukdommen min ikkje stod til forventningane dine tar du frå meg moglegheita til å snakke om heilt vanlege ting som at renta er lav og at sola skinner. Istedefor må eg sitte å lure på kor mykje informasjon eg eigentleg treng å dele med ein som har fått i oppdrag å køyre meg frå A til B sponsa av skattepengane våre.

Ubehag i brystet, ekstremt lav puls og litt lavt blodtrykk er vist ikkje så spanande å snakke om for ein taxisjåfør. Eg fortell at eg må på legevakten for å ta eit EKG og at det sannsynligvis kjem til å gå veldig fint. Eg fortell deg kva eg jobbar med og at eg av erfaring veit at det ikkje alltid er lurt å køyre bil når ein er sjuk eller skada. Folk gjør det heile tida, og det går dessverre ikkje alltid like bra. Du forteller meg at du har ein kompis som jobber med det samme som meg og at du har høyrd at blodig oppkast er den jævligste lukta som finnes. Joda, kompisen din har rett. Og lukta av blodig oppkast er ikkje det eg vil tenke på i ein taxi på veg til legevakten, for sjølv om eg ser heilt «smashing» ut i dine øyne har eg det faktisk ikkje bra. Kvar stod du i køen når dei sosiale antennene ble delt ut?

Eg har ved fleire anledninger tenkt på å skrive eit innlegg om alt det rare ein må finne seg i å høyre når ein er dårleg. Det er faktisk utruleg kva enkelte får seg til å si. Nokon gonger virker det som halve verda trur at det å tenke positivt (gjerne i kombinasjon med eit glas vatn og ein Paracet) kan kurere ein kvar sjukdom. At det å være sjuk er eit val eg har tatt. Målet med dette innlegget er sjølvsakt ikkje at venner, familie, kollegaer og folk som genuint bryr seg om meg skal være redde for å snakke med meg i frykt for å si dumme ting.

Dette er meint som eit lite spark i baken til alle dykk som trur at ein må sjå sjuk ut for å være sjuk. Til alle dykk som trur at Paracet, vann, fysisk aktivitet, rare dietter, noko rart du leste på internett, fastlegebytter eller det å skifte yrke kan løse problema mine. Til alle som prøver å selge meg aloeverajuice som om det er medisin. Til alle dykk som trur dykk veit betre enn ein nevrolog som har brukt over halve livet sitt på utdanning. Til alle dykk som prøver å tvinge «det ordner seg nok, tenk positivt»-holninga over på meg utan at dykk veit ķor vondt det kan være å gå i mine sko. Til alle dykk som faktisk har som jobb å nokon gonger treffe på «sånne som meg». Til deg som vil frata meg retten til å tillate meg sjølv å ha dårlege dager.

Beklager, kjære taxisjåfør!

Eg skal prøve å sjå litt sjukere ut neste gang!

Dette er meg til venstre (to fantastiske venner/kollegaer til høgre): Usminka (som eg ofte er), uredigert og utan filter. Ser eg sjuk ut?
alden 2015Ser du forskjellen på biletet øverst i innlegget og dette? Å gå på fjellet er noko av det som gir meg mest glede her i livet. Dessverre gjør eg det ikkje så ofte som eg skulle ønske. Til trass for at eg står smilande på ein fantastisk fjelltopp er minnene eg sitter igjen med frå denne dagen prega av sterke smerter og kjensla av at eg vil klare så veldig mykje meir enn kva eg gjer no. Eg låg fleire dager på eit mørkt rom etter at dette bildet blei tatt. Du skulle sett meg då, taxisjåfør!

 

«Why go home?»

Dette innlegget har ligget i arkivet mitt siden før eg forlot Mexico og bare venta på at eg skulle legge inn eit par bilder og det siste stakkars avsnittet før innlegget var komplett. Dei siste dagene i Mexico gikk så fort at blogginga utegikk. Eg har tusen unnskyldninger for kvifor eg ikkje har gjort dette etter eg kom heim, men få av dei er gode nok til å nemnes. Konsentrasjonsven og kreativiteten er ikkje der den skal være og livet (og kroppen) går ikkje altid samme veg som eg vil…  Uansett: Her er dei siste flotte dagene vi hadde i Mexico (å Gud, som eg lengtar attende!)
DSC00036.JPG


Laurdag:
Laurdag formiddag gikk turen til ein av dei to ambulansestasjonene vi har hospitert på. Før vi reiste til Cuba ble det bestillt inn uniformstrøyer som ikkje rakk å bli ferdige før vi reiste. Verdas kulaste souvenir frå ein fantastisk tur blei plukka opp i kombinasjon med den obligatoriske kaffikoppen på ambulansestasjonen.
IMG_20151021_082223
Trist pusekatt på meksikansk ambulansestasjon-vegg.

På vei frå ambulansestasjonen leita vi etter ein grei plass å spise lunsj. Posisjonen er lagt inn på GPSen, som ville ha oss i motsatt rettning av det vi køyrde. Olav Emil val å ta den «vanlige» løysninga på dette velkjente problemet: Ein U-sving.

Etter U-svingen stod politiet og tar imot oss med åpna armer. Han snakka kun spansk, men vi forstod så mykje som at «U-svinger er dumt! Det koster 2000 pesos om du betaler med ein gang. Om du venter koster det 3000».

Vi forklarte han med kroppsspråk, som som for det meste bestod av ei åpen lommebok og mykje hoderisting at vi bare har 500 pesos (som tilsvarer litt meir enn 250 kr). Saman med dei meksikanske pesosene låg Olav Emils souvenirer frå tidligere turer, diverse utenlandsk valutta. Politimannen forklarer at han kan ta betalt i dollar;

«Vi har ikkje dollar»

Olav Emil viser igjen fram lommeboka då politimannen fikk auge på ein ukrainsk 500 lapp (ca 30 kr). Det er tydelig at det høye tallet på seddelen frister han. Politimannen tar imot den den ukrainse seddelen og den meksikanske seddelen, ein brøkdel av pengene han først ba om, i forskjellig valutta og vi køyrer vidare før han rekker å oppdage kor lite penger han sitt igjen med.

Seinere på dagen var det på tide med konsert. Pearl Jam er eit av verdas beste band, noko eg oppdaga for godt over 10 år siden, og siden den gang har dei stått høyt opp på lista over band eg gjerne vil se live.

Vi beregna sjølvsagt ekstremt god tid då vi køyrde frå hotellet. Optimistiske som vi var trudde vi at vi skulle få goood tid til å spise middag før konserten. Turen på eit par mil tok fleire timer. Vi var ikkje dei einaste som skulle på konsert. Middagen måtte sjølvsagt droppes. Takket være at rockeband alltid er forsinka satt vi på plassene våre i god tid før konserten begynte.

20151128_231005

Konserten har eg store problemer med å beskrive med ord. På sang nummer ein stod eg med tårer i augene. På sang nummer to rant tårene i strie straumar.

Eg kunne skrevet eit heilt, langt blogginnlegg bare om konserten, men kort oppsummert: Ein av tidenes beste konsertopplevelser. Kvifor?
1. Pearl jam er eit av dei beste banda i verda.
2. Til trass for at set-lista mangla eit par favoritter var den likevel ein ensten perfekt kombinasjon av gamle slagere og nye favoritter. Eg oppdaga til og med eit par nye sanger.
3.Konsertopplevinga blei delt med 64 998 andre fans (og Olav Emil). Det var ein artig oppleving (til trass for at enkelte vel å vise entusiasmen sin med litt vel høylytte metoder.) Koengen som konsertarena bleikner ved sida av Foro Sol (og det meste anna… Koengen er egentlig ganske dårleg).
4. Eg fikk dusje i øl! I utgangspunktet liker eg ikkje å dusje i øl, men det begynner å bli nokon år siden sist. Dessutan fikk eg oppleve noko eg aldri trudde eg skulle få oppleve: Olav Emil dusja i øl. Eg mistenker at det ikkje kjem til å bli ein vane.
5. I tilegg til å få oppleve Olav Emil dusje i øl på rockekonsert, så fikk eg se han dusje i øl i bar overkropp på rockekonsert. Det blir nok ikkje meir «once in a lifetime» enn det! Det varte riktignok ikkje meir enn eit par sekunder, då han endte opp med å bytte t-skjorte med fyren som stod forran oss, men artig var det.

12319462_814469745329780_982827472_n
#superkleinpåtvungetkonsertselfie #olavemilsoutfit #rockinallovertheworld #keeponrockininthefreeworld

Søndag:
På søndag traff vi Oscar, ein av yndlingsmeksikanerene mine. Som vanlig hadde Oskar kalenderen full, men vi rakk nokon timer sightsing før han måtte fortsette studentlivet (for ambulansearbeidere tjener desverre ikkje veldig godt i Mexico).

DSC09765
Øvest på «to do-lista» stod selvfølgelig mat. Siden dette var ein av dei siste dagene benytta vi anledninga til å bestille det samme som dei lokale. Oscars valg var noko pannekake-aktig med kjøtt inni dynka av noko som smaka ein blanding av brun saus med chilli og sjokoladesaus (spesiellt interesserte kan google «mole» om dette er noko som frister å prøve heime).. Overaskende godt, men i likhet med «Chile en nougada» som eg prøvde tidligere på turen: litt rart! Meksikanere har ein lei tendens til å «miste» desserten sin oppi middagen.

DSC09775
Etter maten gikk vi tur i eit av dei (skjeldent) rolige bydelene i Mexico City. Vi besøkte eit museum/hage/gammel byggning der Oscar forklarte at han pleide å komme for å oppleve stillheten. Oscar er nemmeleg ein av dei få meksikanerene i verda som liker stillhet (er det rart vi kom godt over ens?)

DSC09779
To av yndlingsmennene mine i ein relativt stille hage i Mexico City. Sjå kor fine dei er *hjartehjarte*

Etter ein fin formiddag med Oscar tok vi metroen videre til «Torre Latino America» for at også Olav Emil skulle få nyte utsikten over fin-stygge Mexico City.

DSC09856
I motsettning til då eg og Åshild var der var tårnet stappfullt av turister (inkludert nokon som snakka svensk), men vi fikk likevel nyte utsikten frå toppen av den høyeste byggningen i ein av verdas største byer.

DSC09900
Etter «Torre Latino America» gikk turen til «plaza de la revolucion» AKA: revolusjons-plassen (på godt norsk) som eg og Åshild besøkte sist (den gang ble den omtalt som «turistfella» fordi eg ikkje viste bedre, men takka være metro-bildene og google klarte eg å finne dette fine monumentet igjen). Då Åshild og eg besøkte denne byggningen i 2013 var målet utsikt. Siden vi allerede hadde opplevd den i eit mykje større bygg holdt vi oss på bakkenivå. I 2013 var plassen prega av revolusjon, camping og lærarstreik. Denne gongen fikk vi sjå plassen slik den eigentleg skal være (når det ikkje er lærar-revolusjon). Fontenar, leik og morro.

Mandag:
På mandagen gikk turen til dei etterlengta pyramidane og atter litt etterlengta stillheit.
DSC00119
Å klatre i pyramider er god trening. Hvertfall når ein gjør det i solsteiken og over 2000 meter over havet.

DSC00064
Bilete av verdas finaste mann på toppen av måne-pyramiden. I bakgrunnen: Sol-pyramiden.

IMG_20151130_133926
#superkleinpyramideselfie #YOLO

Eg og Åshild besøkte pyramidene då vi var i Mexico i 2013, og det er egentleg ikkje så mykje å tilføye: pyramidene er fine, lufta er tynn, fysisk aktivitet er slitsomt og stillheit er fint!

På veg heim frå pyramidene traff vi på nokon koslige politifolk som ville inndra bilen vår, slik at vi ble stående på gata med all bagasjen, men takka være eit par kvite løgnar (bryllaupsreise), tårer i øynene og litt overtaling fikk vi gå mot at vi tok turen til bilutleigefirmaet for å kjefte litt for at dei ikkje gjorde jobben sin.

Og uansett kven sin feil det var: Eg liker fremleis meksikansk politi betre enn Alamo bilutleige! (Aldri igjen!) Det kom heldigvis noko godt ut av bråket: Eg har verkeleg fått trua på Olav Emil som ein god jurist om nokon år! (Kjære fremtidige arbeidsgivere til Olav Emil, som ifølge mamma ikkje gjør anna enn å sitte på nettet for å følge med på kva han driv med: Ansett han!)

Tirsdag:
Den siste dagen, tirsdagen, starta med eit heftig migreneanfall. Takka være bittebittelitt etterlengta søvn og meksikansk reseptfri voltaren (kvifor ta 4 norske piller når du kan klare deg med ein meksikansk?) kom formen seg. Litt utpå dagen gikk turen til Six Flags der vi til slutt endte opp med å prøver nesten alt som var verdt å prøve og litt til…

IMG_20151201_163114
Tidenes kleineste, våteste selfie (ikkje sant OE) i ein båt med fjortizmeksikanere.

IMG_20151201_201441
Sydentemperaturer og jolestemning i Six Flags. Rart å sjå attende til…

Onsdagen, den siste dagen er det ikkje mykje å si om (med mindre eg hadde vært rosablogger og digga innlegg om «dagens innkjøp» og «dagens outfit». Den første halvdelen ble brukt til å fylle opp det lille vi hadde av bagasjeplass etterfulgt av den lange vegen heim, kvar for oss. Som om ikkje den evig lange flyturen var nok måtte stakkars Olav Emil måtte tilbringe nesten eit døgn på flyplassen etter masse forsinkelser.
IMG_20151202_174820



«It’s a fragile thing, this life we lead.
If I think too much I can get overwhelmed by the grace
By which we live our lives with death over our shoulder»

Eg er overbevist om at eg har delt denne sangen (muligens opptil fleire ganger)  før, men å sjå denne sangen live var ein heilt fantastisk avsluttning på Mexico-turen så eg er sikker på at den tar seg mins like bra ut som avsluttning på dette blogginlegget og…

Perspektiv… Igjen!

Folk som har facebook har kanskje fått med seg den fantastiske «on this day»-funksjonen som tar frem gamle minner frå dagens dato frå tidenes-facebookmorgon. Nokon minner er gode, andre ikkje fullt så gode. Eg priser meg lykkeleg for at den gamle facebook-kontoen er deaktivert og at den nye kun har eksistert i ei tid der eg ikkje poster så veldig mykje kleine ting på internettet.

8.mars for to år siden stod eg heime på trappa med parkeringsbot, sjukemelding og kjipe medisiner. I døra blei eg møtt av ein stakkars kar med lampeskjerm rundt halen. Eg endte opp med å skrive blogginnlegget perspektiv.

20140508_134108
Det er trist å tenke på kor lite som har forandra seg på disse to åra. Nokon ganger føles det som om heile universet jobbar saman – mot meg! Verda går fremover – for alle andre. Ikkje misforstå, eg har det heilt greitt. Det hadde bare vært så vannvittig mykje greiere om universet (og kroppen min) jobba litt på lag med meg.

Då eg skreiv det forrige blogginnlegget (om nyttårsforsetter) hadde eg eit lite håp om at det skulle bli litt meir liv her inne enn kva det har vært. Er det ikkje litt rart at ein kan sitte på årets siste dager, full av optimisme (eller kanskje ikkje) og leggje store planer for alt ein vil få til i året som kjem. Og vips så har det gått eit kvart år før neste blogginnlegg kjem…

Då eg starta denne bloggen var det fordi eg ønska meg ein gla-blogg. Ein blogg der eg kunne dele reiseopplevelser og kvardagsgleder. Desverre er det lite i livet mitt som passer med dei planene no.

Det er alltid når livet er kjipest at trangen til å skrive er størst, arkivet mitt vokser, men ting slipper ikkje gjennom sensuren. Det er kanskje best sånn for ei lita stund…

Det siste Mexico-innlegget er straks ferdig. Det kjem om eit par dager (trur eg!) Kven veit kva som skjer etter det. Eg håpar eg kjem sterkare attende!


Don’t you think you ought to rest?
Don’t you think you ought to lay your head down?
Don’t you think you want to sleep?
Don’t you think you ought to lay your head down tonight?

Don’t you think you’ve done enough?
Oh, don’t you think you’ve got enough, well maybe.
You don’t think there’s time to stop
There’s time enough for you to lay your head down, tonight, tonight

Let it wash away
All those yesterdays


Eg driter i dagens spørsmål og oppfordrer heller alle til å være snille med kvarandre. Sei noko fint til nokon eller gi nokon ein klem!
Fine ord i kommentarfeltet gir god karma!

Fred og kjærleik
…and all that shit ❤

Atter eit innlegg om nyttårsforsett…

2013 var året eg skreiv eit langt blogginnlegg med nyttårsforsetter der de eineste eg klarte å gjennomføre var å «forsette å drikke pepsi max» og «ikkje produsere ein baby».

2014 var året eg mista trua på meg sjølv.

2015 var året eg mista trua på menneskeheita.

DSC00383

Så kva har eg lært dei siste 3 åra? Folk er kjipe. Menneskeheita er kjip. Eg er kjip. Fornuftige nyttårsforsetter blir brutt. Sånn er det bare. 3 år er gått siden sist eg hadde nyttårsforsetter. Har verda gått fremover siden den gang? Eg trur ikkje det. Kanskje eg tar feil. Eg vonar det. Eg føler at det er på tide med nyttårsforsetter igjen. For å ikkje ende opp som eit like mislykka menneske som sist gang legger eg lista lavt. Veldig lavt!

1. Forsette å drikke pepsi max. Nyttårsforsettet frå 2013 som var lettest å gjennomføre. For å klare å gjennomføre noko som helst på denne lista velger eg å «resirkulere» dette punktet frå sist. Så om alt anna går til helvete kan eg ta meg eit glas pepsi max og tenke at eg ikkje er 100% mislykka likevel. Eg har trass alt klart å forsette å drikke pepsi max.

DSC04935

2. Lage meir middag til Olav Emil. For då blir Olav Emil glad. Og når Olav Emil er glad er eg (av og til ) glad.
DSC05128

3. Forsette å trene akuratt passe masse og være fornøgd sjølv om det antagligvis ikkje blir #bikinifitness 2016.
DSC08821

4. Bli sjukt god i nynorsk (eller bli flinkere til å mase på Olav Emil om at han må korrekturlese det grusomme dialekt-nynorsk-bokmål-fjortisspråket mitt når eg bloggar.)

5. Finne igjen kondisen som eg glemte igjen i Mexico eller på Cuba.

6. Bli flinkere å halde kjeft fordi eg trur livet blir lettare då.

7. Gi meir faen av samme grunn som punkt nummer 6. Folk som kjenner meg veit at eg har ein tendens til å gi opp menneskeheita innimellom. Folk som ikkje veit det kjenner meg ikkje!  2016 skal bli året der eg aksepterer menneskeheten som den er og bryr meg litt mindre. Om eg klarer dette kjem livet til å bli ein lek!
IMG_20150503_211618

8. Lese hele Haikerens guide til galaxen! Nokon vil kanskje påstå at dette punktet passer betre på ei liste over ting eg skal gjøre i 2016, men det er nå passert 10 år siden eg begynnte å lese det som er er overbevist om, er yndlingsboka mi. Og eg er ennå ikkje ferdig. Så etter 10 år tillater eg meg å putte dette på nyttårsforsett-lista.

enhanced-buzz-wide-30565-1412289854-18.jpg

9. Spise mindre kjøtt og ha fleire kjøttfrie mandager enn mandager med kjøtt (sjølv om mange kjem til å hate meg!)

10. Slutte å skrive «…» etter setninger og heller skrive punktum.  Som norskfanatikeren eg nokon ganger er, er dette ein ganske pinlig uvane. I 2016 skal eg få hjernen min til å forstå at det ikkje er noko galt med eit enkelt punktum!

11.  Henge meir i skogen fordi skogen gjør meg glad!
20150518_140701

12. Spre meir glede. Fordi «what comes around goes around». Eg veit ikkje heilt om eg trur på karma, men eg er overbevist om at verda hadde vært ein betre plass om alle trudde på karma!

IMG_20150626_005839

Kort oppsummert:
Eg skal stort sett fortsette å være den samme, kjedelige meg som eg alltid har vært bare med bittelitt betre kondis, med litt mindre kjøt i magen og bruke litt meir tid på å lage middag til Olav Emil. Eg er ikkje fotballfrue og eg har egentleg tenkt å fortsette sånn.

Og med det ønsker eg begge mine trofaste følgere (og alle dykk andre) ei fantastisk nyttårsfeiring og eit godt nytt år!

Har du nokon nyttårsforsett? Har du trua på at eg klarer mine?

Let me sleep, it’s Christmas time…

Ein kan trygt sei at jula i år kom som «julekvelden på kjerringa». Eg er kjerringa om det skulle være nokon tvil. Frå varme, fine Mexico til kalde, våte Noreg. Over ei veke med tidenes jetlag og BANG ut i arbeidslivet igjen. Nyhendestraumen av blogger eg fylgjer på wordpress er fylt opp av advendtskalendere, konkuranser, julepynt og glade barn. Facebook er ikkje noko betre. Og her sitt eg… På jobb. Dagen før dagen. Eska med julepynt står urørt heime. Eg anar ikkje kvar. Ikkje bryr eg meg heller. Og eg er overbevist om at juletrea trivast best i skogen der dei høyrer heime. Men den obligatoriske julehandelen har eg desverre ikkje klart å slippe unna: i år var den seinare og meir stressande enn nokon sinne. Atter ein gang blir eg minna om kvifor eg ikkje kan fordra julehandelen. Julemusikk og desperate menneskjer samla saman på julepynta kjøpesentre. Er eg verkeleg den einaste «Grinchen» her i verda? Eg føler meg åleine.

oyl3oq.jpg

Som vanleg hadde eg store planer om å poste innlegget frå dei siste dagene i Mexico superfort. Då tida eg ansåg som «superfort» var over var målet å få det ut før nokon rakk å påpeke at det mangla. Den gleda har dessverre Olav Emil tatt frå meg. Typisk Olav Emil.

Siden denne bloggen åpenbart er kvalitet fremfor kvantitet tillater eg meg sjølv å vente til innlegget faktisk er ferdig før eg poster det. Imens koser det seg i arkivet mitt. Om det etterlengta overskuddet kjem snikende i romjula kjem det plutseleg før kalenderen viser 2016. Eg krysser fingra.

Eg avslutter dette fantastisk informative innlegget om kor lite som egentleg har skjedd i livet mitt dei siste 23 dagane med den einaste julesangen eg nesten likar (berre nesten altså). Kanskje det har noko med teksten å gjere? Eller det faktum at den ikkje minner meg om sommerferier «stuck» i ein full bil med julecden til Celine Dion på «repeat». Høyrde eg nokon sei barndommstraumer?


«I’m lost nowhere to go
Oh when I was a kid oh how magic it seemed
Oh please let me sleep it’s Christmas time»

Og om nok lurer på planen for i morgon:
waking_up_for_christmas_with_3_young_kids_540.jpg

1. Våkne opp kjempeopplagt og klar for dagen.
2. Drikke kaffi til eg føler meg som eit nytt positivt menneske.
3. Køyre 12 mil mens eg høyrer på noko som ikkje er julemusikk.
4. Innsjå at eg har null kontroll og få panikk.
5. Køyre minst 12 mil til mens eg drikker enda meir kaffi.
6. Prøve å ha ein sinnsjukt bra jul med sinnsjukt bra folk til tross for at eg helst hadde utsatt den to uker (eller aller helst eit år) om eg hadde hatt noko val!

Trur du det finnes nok kaffi i verda til å få «Grinchen» til å bli klar for julefeiring? Har du tips til julemusikk som ikkje høyres ut som julemusikk? Burde bloggen min hatt ein julekalender? Er du ferdig med alt du burde gjort før i morgon? Har du traumer frå barndommen? Treng du å snakke om det? Saknar du Mexico-innlegget? Har du sakna meg? Synes du det begynner å bli litt vel mange spørsmål her no?

Er eg den einaste «Grinchen» i verda?

 

Roadtrippin»

DSC09715
Fredag morgon var planen å køyre frå Puebla til pyramidene/Teotihuacan for så å køyre videre til Mexico City på ettermiddagen. Vår trofaste venn google-maps ville ha oss raskeste vei til målet, men vi ville det som vanleg anderledes.

Då vi køyrde frå Acapulco til Puebla tidligere i veka vart vi med ein gong fasinert av dei høye, mektige fjella (som Olav Emil har klart å lære seg å uttale). Popocatépetl og Iztaccíhuatl er det 2. og 3. høyeste fjella i Mexico og er 5452 og  5286 meter over havet. På eit eller anna tidspunkt oppdaga vi at det fantes ein vei mellom disse høye fjella. Denne veien ville vi køyre på. Og kva passa vel betre enn å ta det på veien til pyramidene?

DSC09721
Funfact: Popocatépetl betyr «røykfjellet».

Vi starta dagen tidelig, men kasta vekk dyrebar tid på eit misslykka forsøk på å hente ut konsterbiletter. Veistandarden over fjellet viste seg å være av den litt dårlege sorten (noko som egentlig ikkje kom som ei bombe) og vi bestemte oss tidlig for å utsette pyramideturen til ein annan dag.

DSC09745
Sjåføren er godt fornøgd med utfordringene.

Ikkje langt frå toppen finner ein turistplass der vi har ein av dei beste matpausene på lenge (hvertfall for min del, som har levd på «Cuba-dietten» i 3 uker).

Når vi begynner nedstigninga mot Mexico City har vi begge merka høyden på kroppen. Ifølge wikipedia har vi vært ca 3400 meter over havet. Heldigvis med god hjelp av bilen. All ære til folk som tar beina fatt og bestiger fjelltopper på 4-5000 meter!

DSC09758
Då vi kom på Mexico City-sida av fjellet blei vi møtt av tjukk tåke.

Tilbake i Mexico City får vi omsider tak i etterlengta kosertbiletter og sjekker inn på eit betre hotell: Altså eit hotell med kjøleskap, varmt vann i dusjen, brei nok seng og så mykje lydisolering at ein kan sove utan øyrepropper. Lykke!


No er vi kommet til natt til mandag i Mexico-tid, men bloggen er bare kommet til fredag kveld. Siden det er lurt å være vaken og opplagt når ein er på tur sier eg:

Forsettelse følger…


«Let’s go get lost
Let’s go get lost»