Skulle bare klippe håret litt – Du gjettar ALDRI kva som skjedde…

Sponset innlegg (Woho!)

Det er 3. søndag i advent (allereie! Kvar blei tida av?) og det er atter ein gang på tide med eit aldri så liten innlegg i Lammelårtankers desemberutfordring. Utfordringa i dag er å arrangere ein «giveaway» som det så fint heiter og fortelje kvifor eg har valgt det eg har valgt.

Men før eg begynner vil eg dele ei historie frå oppveksten min. Ei historie om frykt og fobiar.

ultjn

Då eg var yngre (slutten av barneskulen) var det to ting eg var skikkelig redd for. Det eg var mest redd for var sprøyter. Kvar gong eg av ein eller annan grunn måtte ta ein blodprøve eller sprøyte var eit mareritt. På eit tidspunkt var det så ille at eg slo ned helsesøstera som prøvde å lure i meg ei sprøyte før eg var klar. «Du kan jo ikkje slå ned ei helsesøster» seier kanskje du, men jo, det kan eg faktisk. For det er ikkje greitt å stikke folk med sprøyter mot deres vilje. Sånn gjør man bare ikkje. Om folk skal stikke meg i dag, forteljer eg alltid denne historia først, i håp om at dei skal ta fobien min på alvor. Eg ler mens eg forteller den, men samtidig gjør det litt vondt. Eg har klart å bli blodgivar (og ikkje minst botox-mottakar), men eg er overtydd om at det er sånne ting som gjør at det har tatt meg over 10 år å komme meg gjennom sprøyteskrekkhelvete. Om eg skal sjå positivt på det i ettertid er eg sikker på at det har gjort meg til ein betre og meir sympatisk sprøytesetter.

Den andre tingen eg var ganske redd for har eg vært inne på ein gang tidlegare, då eg posta dette bildet i eit tidligere innlegg:
img154
Nei, det er ikkje eple eg er redd for…

Eg er litt usikker på når dette bildet ble tatt, men eg tipper ca 1999. Då eg gikk i 6.klasse på borneskulen hadde alle dei kule, populære kidza (eg var ikkje ein av dei) ei frisyre som muligens kan beskrivas som ein bob som var kortare bak enn forran. Håret var glatt forran, men bak blei det rufsa til med hårvoks slik at det såg ut som ein hadde pulesveis på den bakerste halvdelen av hodet.
(Kven i alle dager er det som kjem på alle dei syke motene?)

Eg var overtydd om at viss eg fikk den same, kule sveisen som alle dei kule folka så ville eg bli minst like kul (og ikkje minst populær). Frisøren vi brukte hang ikkje like mykje med på dei sjuke hårtrendane (noko eg i ettertid har full forståelse for) og sjølv om eg forklarte så godt ein 12-åring klarer, endte eg opp med superkort hår. Eg trur ikkje eg overdriver om eg sier at eg grein nesten eit døgn i strekk! Det var krise! Betre blei det ikkje når eg kom på skulen og fikk kallenavnet «gutten» av ein av gutane i klassen over meg. Eg trudde eg var stempla for livet, men heldigvis vokser håret ut igjen…

Etter disse tragiske hendingane seier det seg sjølv at eg fikk litt «trust issues» både når det kom til helsesøstre og frisører. Av den grunn har aldri vært ein av dei som har nytta tilbodet om gratis helsestasjon for ungdom veldig mykje, og eg har ein teori om at den stygge hårsveisen har vært med på å forebygge at eg ikkje endte opp med bloggen «Lina Kristine – 13 år og åleinemor». Det var hvertfall ikkje helsesørstera som gjorde den jobben. Skjebnen ass…

534640_10151914745665128_994375120_n.jpg
Hadde ikkje dette gjort seg i introen til unge mødre? (Eg forstår ikkje kvifor eg ikkje var ein av dei «kule», eg var jo dødskul!!!)

Sprøyteskrekken måtte eg (dessverre) jobbe med, men det tok lang tid før eg satt meg i frisørstolen igjen. Før eg gifta meg i 2010 trur eg ikkje eg var til frisøren meir enn eit par ganger. (Eg innser no at Olav Emil antaglegvis ikkje ville gifta seg med meg om han hadde sett førre bilete litt før…)

Etter eit tiår som min eigen frisør med papirsaks og billeg hårfarge frå H&M ramla heldigvis Cecilie inn i livet mitt. Cecilie var lærling og trengte nokon å øve seg på. Tilfeldighetene ville ha det til at eg hadde tom lommebok og metervis med slitt hår ho kunne øve seg på. Dessutan var det på tide å begynne å jobbe med frisørskrekken…

DSC00484

Folk har forskjellig forhold til hår: Nokon bryr seg. Andre bryr seg ikkje. Eg bryr meg ikkje så veldig mykje, men eg er, av naturlege årsaker redd for å bli maltraktert når eg går til frisøren. Det har trass alt skjedd før…

Det eg vil frem til er at sjølv om du er ein sånn som ikkje bryr deg, så fortjener du å ha ei Cecilie i livet ditt. Nokon som er redd for å klippe for mykje (!), nokon som høyrer på kva du vil, nokon som tørr å si «Kva i alle dager er det du har gjort med håret ditt» eller som har baller nok til å si «NEI» når du får innfall som «kanskje det hadde vært kjekt med dreads igjen». Dessutan er det veldig praktisk at nokon «blir kjent» med håret ditt om du har sånn rart hår som meg, som plutselig bestemmer seg for å bli grønt mellom kvart frisørbesøk.

Det har gått fleire år siden Cecilie og eg traff kvarandre for første gang. På åra som har gått har ho ikkje bare blitt ein av dei flinkaste frisørane i verda og starta eigen salong;
Cecilie har rett og slett kurrert frisørskrekken min!

20161210_042608
Det går jo ikkje ann å være redd for søte Cecilie…

…Og så var det denne giveaway’en da, som var det eg eigentleg skulle skrive om i dag. Oppgåva var å gi bort noko og skrive kvifor ein har valgt det ein har valgt. I dag gir eg bort ein aldri så lita pakke med superpraktiske hårprodukter frå bedhead i reisestørrelse, sponsa av CT Hårstudio, frisørsalongen til verdas beste Cecilie! Om du bur i Hordaland får du og med eit par gavekort som du kan bruke på behandling i januar og februar. (Om vinnaren ikkje bur i Hordaland tar eg meg fridommen til å trekke ein eigen vinner av gavekorta, slik at nokon som kan bruke dei kan få gleden av dei).

Eg har lenge drømt om å poste eit sponsa innlegg og i mine auger er dette eit veldig viktig skritt på vegen mot å bli ein ekte toppblogger. Lammelårtanker skreiv nylig eit (veldig fint) innlegg der ho antyder at sponsa giveaway’er er teit (veldig fritt tolka!) men eg trur at dette er vegen å gå om eg skal bli den neste Sophie Elise! Bloggstrategien min er nemeleg å skrive om ting eg liker og ting eg synes er viktig, gjøre masse rosablogg-greier som gjør at eg plutseleg er kjendis for så å forsette å være fornuftig og skrive om viktige ting slik at ein redder verda med å nå ut til alle som bare sitter og leser rosablogger mens dei heller burde redde verda… Prosessen med å redde verda starter altså med at eg skriver dette sponsa innlegget om kor flink frisøren min er og kor snill ho er som vil gi dykk ein aldri så liten førjulsgåve…

Så kva må du gjøre om du har lyst å bli den heldige som kanskje får ein aldri så liten førjulshelsing i posten? Vi gjør det enkelt:

Legg igjen ein kommentar (eller 10) i kommentarfeltet. Du kan fortelje meg om du gleder deg til jul. Du kan be om sprøyte- eller frisørskrekktips. Du kan fortelje meg kva du vil at eg skal blogge om når eg er ferdig med denne desemberutfordringa. Du kan fortelje meg at eg ikkje er den eineste som sliter med grønt hår… Eller du kan bare si hei… Og forresten: Eg lurer på om eg har nokon døve lesere. Er du døv?
Du kan legge inn så mange kommentarar du gidder. Ein kommentar er eit «lodd». Det viktigste er at du legger igjen mailadressa di, sånn at eg får tak i deg om du er den heldige vinneren. (Det er bare eg som kan sjå adressa, og eg har ikkje tenkt å selje den til nigerianske svindlere).

15397870_1064877916955627_2029518567_o

Eg trekker ein heldig vinner neste fredag, så slå deg laus i kommentarfeltet før det.

 

Julegåvehelvete

Som nokon av dykk kanskje fikk med dykk førre søndag er er med på desemberutfordringa til bloggen lammelårtanker. Førre søndag skreiv eg om kor provosert eg blir av folk som ikkje hjelper folk som treng det. Denne søndagen går oppgåva ut på å dele eit julegåvetips til ein fireåring, ein tiåring, ein fjortenåring og til ein sekstiåring.

Så om du ikkje er ferdig med julegåvene enda, fortvil ikkje:

img277.jpg
#denkjensla når du endeleg har fått fyr på adventsstaken og kan setje deg på bordet og ete risboller. Omnomnom! (Obs: Bilete er ikkje frå i år.)

For tida holder eg på med sortere meg gjennom alt eg eig. Sjølv om eg så vidt har starta er konklusjonen for lengst klar: Eg eig for mykje ting.

Ei av grunnane til at eg eig mykje ting er at eg likar ting (eller likte), så sånn sett tar eg denne utfordringa på strak arm. Eg er og veldig glad i å gi gåver. Problema oppstår når alle gåvene skal knyttes opp mot ei høgtid og gies samstundes. Det er då stresset oppstår… Du veit, det stresset som gjør at folk får hjartestans på bussen på veg til julehandelen eller svimer av i kassa på kiwi.

Tilbake til utfordringa: alle fireåringer, tiåringer, fjortenåringer og sekstiåringer er ikkje like, så tenk over kven du skal gi gåva til. Ikkje stol blindt på meg! Sjølv er eg tilhengar av å gi ting eg blir glad for, og du og eg er nødvendigvis ikkje like, så det kan hende tiåringen din rister oppgitt på hodet om du går for mine tips.

28 år gamle Lina Kristine leser forresten i gamle dagbøker for tida og fant akkurat ut at ti år gamle Lina Kristine begynte å planlegge julegåvene allereie i begynnelsen av oktober og ønska seg ei bok om teiknspråk i håp om å kunne snakke i skoletimane utan å forstyrre undervisninga. Siden ingen andre i klassen kunne teiknspråk eller hadde noko ønske om å lære det er det kanskje like greitt at 10 år gamle Lina Kristine aldri fikk oppfylt ønsket sitt. Poenget mitt er at nokon ganger må du stole på at du er smartare enn personen du skal gi gåva.

img323.jpg
Illustrasjonsbilete av at broren min har fått ei gåve. Ut ifrå bilete kan ein anta at den som har gitt han gåva er smartare enn han: han har trass alt på seg grøn fløyelsshorts med strømpebukse under på julafta. Kven i alle dager, med vettet i behold tar på seg noko sånn?! Ein kan og ut ifrå ansiktsuttrykket anta at pakken inneheld Lego og at litlebror har gjetta seg frem til dette.   

Sjølv ønsker eg meg minst mulig ting i år: Med andre ord ting som kan spises og opplevingar er fint. Og ting eg treng! Men siden verda er eit materialistisk sted kjem her nokon materialistiske julegåve tips, så håper eg at folk eigentleg driter i det og heller går for tenester, opplevingar og ting som kan etast. Lenge leve verda og miljøet.
(Siden regjeringa ikkje gidder å redde verda så må jo vi andre gjøre det).

Og om nokon stusser over tipsa; eg er spelegal! Så veit du det! Dessutan er spel ei fin blanding av materialisme og opplevingar (og det er noko sjølv far kan finne når han er ute og krisehandler en halvtime før stengetid på litle julafta):

Til ein fireåring:
bæsj.jpgIfølge produsenten er poophat passande for familier med born frå 5 år og oppover. Sjølv trur eg at produsenten undervurderer borna: ein 3-4 åring bør ikkje ha store problemer med å spille dette spillet med litt veiledning frå ein vaksen (det er ca like krevende som å gå på do: Er du vaksen er det lett. Er du 4 år kan det hende du treng litt hjelp). Heile spelet går ut på å lære seg rekkefølgen på «do-prossessen». Først gå på do, bæsje, trekke ned og vaske hendene! Den delen av meg som jobber i helsevesenet og digger hygiene elskar dette spelet. Den andre delen av meg ble litt fort lei. Likevel superpraktisk spel for born og vaksne som treng å lære om personleg hygiene. Sånn sett kan dette og være eit godt julegåvetips til ALLE som ikkje vasker hendene etter de har vært på do.
Taperen av spillet er forresten den som har flest bæsjer på hodet. Og bæsj på hodet er alltid gøy!


pit
Pit: Det skal nevnes at min erfaring med born er relativt begrensa og eg har store problemer med å se for meg kor smart ein fireåring no til dags egentleg er. Uansett: Dette spelet i kombinasjon med folk som klarar å la ein fireåring vinne må være noko av det gøyeste i heile verden for denne fireåringen. Du lærer enkel telling (å telle frå ein til sju), litt taktikk og forhandling (det er kanskje der den gjennomsnittlige fireåring kommer litt til kort om han ikkje får litt hjelp på vegen) og sist men ikkje minst: Du har ei klokke som sier PLING skikkelig høyt når spillet er over. Gi fireåringen gleden av å vinne/trykke på klokka så er eg sikker på at du har ein lykkelig fireåring som vil spele pit igjen og igjen og igjen! Dette er forøvrig eit spel som passer fint for resten av familien og!


 

Til ein tiåring:
Ligretto.png
Ligretto kan kanskje kallas ein klassikar etter kvart, men det er kanskje ikkje alle som kjenner til dette fantastiske spillet likevel. Spillet går enkelt og greitt ut på å bygge opp bunker i forskjellige fargar frå talla 1 til 10 raskast mulig. Alle spelerane speler samtidig og det kan fort bli kaotisk. Hadde det ikkje vært for at eg er ein svært dårleg taper og stort sett taper i dette spelet hadde det heilt klart vært nesten på toppen av lista mi. Spelet passer for heile familien.
Bortsett frå at ligretto er eit superunderholdene spel ein kan spele i mange timar utan å gå lei er ein annan fordel at spelet kun består av ei bunke med kort (120 stk for å være presis). Det er med andre ord lett å putte i tursekken eller kanskje i baggen når du skal på ferie utan at det tar verken plass eller vekt. Det liker vi, for kva ellers skal ein gjøre på ferie?
(Som du ser på bildet: Spillet finnes i tre farger. Ein boks holder til 4 spillere. Du kan bygge på spelet ved å kjøpe ein boks i ein annan farge. Har du alle boksene kan du med andre ord spele opp til 12 spillere).


 

bohnanza.jpg
For tiåringen som ikkje liker at ting går så fort heile tida anbefaler eg Bohnanza. I spelet er du ein bønnebonde som skal produsere bønner og tene mest mulig penger med begrensa resursar. Spillet er ein salig blanding av flaks, uflaks, forhandling og planlegging. Spillet passer for heile familien inkludert tiåringar og vegetarianarar!

Når du blir lei «vanlig» bohnanza finnes det fleire tileggspakkar som du kan kjøpe for å gjøre spillet vanskelegare/annleis).


 

Til fjortenåringen:
TTR.jpg
I ein perfekt verden hadde ikkje Ticket to ride trengt nokon nærare introduksjon, men eg har ei lita mistanke om at det faktisk finnes folk der ute som enda ikkje har oppdaga dette fantastiske spelet. Ticket to ride er ein serie av forskjellige brettspel som går ut på at du skal byggje toglinjer gjennom byer og land i mål om å komme frå ein by til ein annan. Kvar du skal  finn du ut ved å trekke oppdragskort. Dette er eit spill som passer for hele familien gjerne inkludert tiåringen.
Spelet oppleves som underholdene og det er ikkje til slippe unna at ein får litt geografikunnskaper på kjøpet.
Som nevnt finnes det fleire spel. Europa og USA er hovudspela. I tilegg kan ein kjøpe tileggspakker med nye spelebrett (bl.a Afrika, Asia, Nederland, India osv.) og ein kan kjøpe fleire spelekort til USA og Europa slik at ein får muligheten til å legge til nye ruter. Alle disse mulighetene gjør TTR til eit spel ein kan ta frem igjen og spille time etter time utan å gå lei.


dominion.jpg
Dominion er eit av mine favorittspill nokon sinne. Det er eit strategispill der målet er å tene pengar for å kjøpe poeng. Ikkje overraskande er vinnaren den som sitter igjen med flest poeng (altså i dei fleste tilfeller meg). Spillet inneheld mange kort med forskjellige «handlingar» som ein kan bruke kortet til. I løpet av eit spill bruker ein ti av disse korta. Det gjør at spillet forandrar seg frå gong til gong. Strategien som gjør at du vinner i det eine spillet kan være heilt feil i eit anna spill. Også her har ein muligheit til å kjøpe tilleggspakkar slik at ein ALDRI går lei. Det finnes minst 8 tilleggspakkar så muligheitene for kortkombinasjoner er nærmast uendelege! Spelet passer for alle som elskar strategispel (eller endå ikkje har oppdaga at dei elskar strategispel).

(Eg innser at ord ikkje kan beskrive kor fantastisk dominion er, så eg vonar du gir det ein sjanse eller 10 til trass for min elendige forklaring.)


 

Til sekstiåringen:
IMG_20151201_130338.jpg
Til sekstiåringen hadde eg eigentleg tenkt å foreslå noko så uoriginalt som scrabble, men sidan alle veit at sekstiåringar no til dags er konstant på reisefot nyttar eg heller høvet til å foreslå ordspelet bananagrams. Spelet går ut på å fortast mogleg lage ord av bostaver du trekker frå ei bunke. Spelet kan minne litt om scrabble, men utan spelebrett. Alle som speler, speler samstundes og sjølv om målet er å bli fortest ferdig treng det ikkje å gå så veldig fort. Her er nemleg kvalitet viktigare enn kvantitet. Spillet passer for dei fleste, men folk som ikkje er gode i rettskriving er (dessverre) dømt til å tape.
Om dette er noko for deg eller ein sekstiåring du kjenner så ta deg ein tur i den lokale bokhandelen og sjå etter ei tøybanan i praktisk reisestorleik.


 

risk-board-game
Til å være såpass spill-entusiast som eg er har eg eigentleg aldri fått heilt dreisen på risk. (Dominion er jo 1000 ganger betre!) Likevel ser eg for meg at det kanskje er stor stas for 60 år gamle Lina Kristine. For dei som ikkje kjenner risk så er det strategivarianten av monopol. Ikkje misforstå: det er ingenting i risk som minner om monopol, men spillet tar ein eeeevighet. Dessutan: Når det fyst går i dass så går det verkeleg i dass! Det går liksom ikkje ann å tape litt i risk, slik som ein kan i ein del andre spel. På ei anna side: Om du først vinner så har du trass alt verdsherredømme! Målet med spillet er nemleg verdsherredømme, noko eg ser for meg passer fint for ein sekstiåring. Er ikkje dei fleste statsleiare i sekstiårsalderen?


Kva er favorittspillet ditt? Kva ønskjer du deg til jul? Og kva ville du kjøpt til ein fireåring, tiåring, fjortenåring og sekstiåring? Har du tenkt å ha på deg grøn fløyelsshorts denne jula?

Kva om…

Det er første søndag i advent og du har akkurat levert ungene hos bestemor. Siden julestria er i full gang skal du tilbringe dagen på jobb, på ein av dei mange søndagsopne butikkane. Du blir sliten bare av tanken på 8 timer i ein butikk stappfull av menneskjer som stressar for å rekke alt dei skal, sjølv om det framleis er lenge til jul enda.

«Tenn lys, et lys skal brenne for denne lille jord.
Den blanke himmelstjerne, der vi og alle bor.
Må alle dele håpet så gode ting kan skje.
Må jord og himmel møtes. Et lys er tent for det.
«

319662_10151143827412601_1550969461_n
Illustasjonsbilete lånt av ein god ven som er betre på julestemning enn meg.

Bestemor insisterte på at du skulle være med å tenne adventskransen før du reiste på jobb. Noko motvillig blei du med sjølv om du allereie var seint ute. Du kan ikkje noko for det men det er som om adventsangen har brent seg fast i hjernen din, og den vil ikkje ut. Du tenker på at du den neste månaden er fanga på jobb med julemusikk i bakgrunnen. Grøss! Du går om bord på den nesten stappfulle bussen og finn eit ledig sete. Du tar frem mobilen og finner frem spotify. No skal du nyte 20 minuttar med yndlingsmusikken, før julemusikkhelvette bryter laus…

Det er få ting som er så deilig som å reise med buss: Slippe å tenke sjølv, god musikk på hodetelefonene, ein termokopp full av kokvarm kaffi og nokon runder med Candy Crush for å holde seg vaken ein tidleg morgon.

Med musikken på full guffe og alt fokuset på Candy Crush legger du ikkje merke til at fyren ved siden av deg brått får store pusteproblemer. Han hiver etter pusten og begynner å bli blå på leppene. Eit par minutter seinere ligger han over skuldera di.
«Herregud, så pinleg» tenker du og flytter deg over til eit anna ledig sete.

Du stirrer på den sovende mannen. «At det går ann å sove så tungt om bord på ein buss» tenker du og legger merke til at mannen er blå på leppene. «Kanskje det bare er innbilling?» tenker du for deg sjølv. «Men kva om det ikkje er det…» Du har ei ekkel kjensle i magen.

Kva gjør du no?
A: Prøver å vekke mannen.
B: Forsetter å spille Candy Crush og høyre på musikk. Bussen er trass alt snart på busstoppet du skal av på.

Valgte du alternativ A?
Du setter deg tilbake på setet ved siden av den tilsynelatende sovende mannen. Du er ikkje lenger i tvil. Ikkje bare er leppene hans blå, men hendene og ansiktet har fått denne ekle, lyseblå fargen. Han se nesten død ut… Du tar tak i skuldera hans og rister i han. Genseren hans er gjennomvåt av svette.
«Hei, er du vaken? Går det bra med deg.» Ikkje noko svar.

Du får panikk og løper frem til bussjåføren. «Det er ein mann som har problemer bak i bussen. Eg trur han er død». Bussjåføren stopper bussen og setter på nødblinken. Ho kjem bak i bussen og kvepper til når ho får sjå mannen. «Kom, vi må få han ned på gulvet og starte med hjerte- og lungeredning». Du har ikkje vært på førstehjelpskurs på fleire år og kjenner på fortvilelsen og frustrasjonen. «Er det nokon her som kan HLR her?» roper bussjåføren ut. Ei ung jente kjem frem. «Eg er sjukepleier» seier ho og setter seg ned og begynner med HLR saman med bussjåføren. «Ring 1-1-3 du» seier ho med rolig stemme mens ho ser på deg. Du tar opp telefonen og ringer…

Det tar ikkje mange minuttene før ambulansepersonellet kjem frem. Dei kobler til masse ledninger og ordet «ventrikkelflimmer» blir nevnt. «Støt anbefalt» sier den mekaniske kvinnestemmen til hjatestartaren. «Alle vekk frå pasienten» roper ein av ambulansearbeiderene.

«Støt avlevert» seier hjartestartaren.

IMAG3033

«Kva om eg ikkje hadde lagt merke til dette?» tenker du og rødmer mens du tenker på at du faktisk vurderte å ikkje gjøre noko.  Du ser på bussjåføren. Kleda hennar er dekka av oppkast. Svetten renn av sjukepleiaren som holdt på med hjartekompressjoner heilt til hjelpa kom fram.  Du rømer igjen «Tenk at nokon er villige til å gjøre så mykje for eit anna menneske. Eit menneske dei ikkje kjenner ein gang».

«Sinusrytme» roper sjukepleieren. «Han trekker pusten sjølv» roper ambulansemannen som sitter ved hodet til mannen du akkurat trudde var daud. Du ser at dei smilar forsiktig til kvarandre. Huda hans begynner å bli rosa igjen. Ambulansepersonellet løfter pasienten opp på båra. Ved siden av bussjåføren og sjukepleieren blir du stående å sjå på at de triller båra inn i ambulansen. «Bra jobba» roper sjåføren før han setter seg inn i ambulansen og køyrer avsted med blålys og sirener.

Du puster letta ut…


Og så var det alternativ B da. For vi må jo ikkje gløyme at det var eit anna alternativ før denne solskinnshistorien:
(Ta deg tid til å se heile filmen!)


Det finnes to typer mennesker i denne verda. Det er dei som velger alternativ A og det er dei som velger alternativ B. Nokon ganger må ein ut av komfortsonen om ein velger alternativ A, men i dei fleste tilfellene lønner det seg. Kanskje ikkje for deg, men for den personen som plutseleg sitter bevistløs på bussen eller ramler om på gata. Dessutan: Du kan legge deg om kvelden med god samvittighet. Ingenting slår den kjensla!

Eg kjente eg fikk vondt langt inn i hjarterota då denne filmen dukka opp i nyhendestraumen min på facebook. Eg har sjølv hatt valget mellom alternativ A og alternativ B fleire ganger. Eg har og vært vitne til andre som som har måtte ta det same valget; Dama med klærne fulle av spy fordi ho hjelper nokon ho ikkje kjenner som har ramla om, folk som deler klærne sine med folk som har ramla om på gata og fryser. Folk som tolmodig venter på ambulansen saman med ein hjelpelaus rusmisbrukar sjølv om dei veit at dei kjem for seint til familiemiddagen. Medmennesker.

Eg har og vært vitne til mannen som ingen tok seg tid til å hjelpe. Mannen som blir køyrd vekk i likposen… Kva om nokon tok seg tida til å hjelpe? Kunne han vært i live?

Eg skriver dette innlegget som ein del av desemberutfordringa til til bloggen lammelårtanker. Utfordringa går ut på å poste eit blogginnlegg kvar søndag før jul. Dette er det første av fire innlegg. I dag var oppgåva å skrive eit innlegg om noko som har provosert meg i nyheitsbilete den siste veka.

Siden dette er ei form for førjulsutfordringer benytter eg anledninga til å komme med eit par juleønsker. Faktisk er det noko av det eg ønsker meg mest i verden; at DU tar denne utfordringa:

1. Lær deg førstehjelp: Meld deg på eit kurs, google, se filmer på youtube, spør en venn som kanskje kan litt, spør meg! Den dagen du treng å kunne førstehjelp er det for seint å melde seg på kurs.

2. Tørr å være eit medmenneske. Nokon ganger må ein ut av komfortsonen. Eg forstår at det kan være vanskelig å gå bort til folk ein ikkje kjenner og snakke med dei, men ofte er det ein grunn til den guffne magefølelsen ein får når ein ser nokon som sliter. Tenk deg om: Kva har du egentlig å tape på å gå bort å si «Hei. Går det bra med deg?» eller «Treng du hjelp til noko?»

3. Ikkje vær redd for å gjøre feil. Førstehjelp er i stor grad sunn fornuft. Eg har enda til gode å se folk gjøre direkte feil når dei utøver førstehjelp. Å gjøre så godt du kan er ofte godt nok, og det er heilt klart mykje betre enn ingenting!
img_20150110_171820
Den feilen folk gjør oftest er å velje alternativ B.

Og forresten: 24 timer i døgnet, 365 dager i året sitter det fantastisk flinke folk på AMK-sentralene rundt omkring i landet som er klare for å ta imot telefon frå DEG når du kjem opp i ein situasjon. Viss ikkje du veit kva du skal gjøre veit garantert dei det. Nummeret er 1-1-3!

DSC07999
Eg avslutter med eit aldri så lite illustrasjonsbilete. Verker det litt malplassert? Dette bilete er av meg og yndlingspersonen min i heile universet. Om lag 10 personer får hjertestans utanfor sjukehus i Noreg, kvar dag! Neste gang kan det være nokon du er glad i som blir ramma, så lær deg førstehjelp, bli så sjølvsikker at du tørr å bruke kunnskapane den dagen du får bruk for den, så «gode ting kan skje» og alle kan feire jul saman med yndlingspersonane sine!

Fred og kjærleik

Dagens spørsmål er forhåpentligvis enkelt å svare på:
Velger du alternativ A eller alternativ B?

30 før 30!

Etter blogginnlegget eg skreiv på bursdagen min, som blant anna inneheldt ei aldri så lita, utdatert liste med mine ønsker for fremtida, eller «bucket list» som det heiter på godt engelsk, fikk eg melding om at eg burde skrive ei ny liste. Siden både ønskene og prioriteringene mine har forandra seg er eg heilt einig. Eg skal blant anna ikkje bli popstjerne! Aldri! Og eg kjem nok ikkje til å vinne handballsesongen i år heller…

Om nokon ikkje kjenner til konseptet «bucket list» så er det altså ting ein vil gjøre før ein døyr. Livet er uforutsigbart og eg er ikkje nokon fan av ekstremt langsiktige mål, dessutan veit eg ikkje om eg går ut døra og blir overkøyrd av ein lastebil i morgon eller om eg skal leve til eg blir 100. Eg krysser fingra for noko midt imellom…

DSC04040

Om eg skulle være så uheldig å bli påkøyrd av ein lastebil i nær fremtid er det litt vedmodig å ha ei laaaang liste over alt eg ville, men ikkje fikk til i livet. Derfor har eg satt meg eit litt meir korsiktig mål: 30 ting eg skal gjere før eg fyller 30! Om du googler «30 before 30» så ser du at det er ei «greie» som folk med blogg tydligvis gjør, sjølv om det ikkje har slått heilt ann i Noreg (ennå!)

For sjangsen for at eg kjem til å overleve til eg er 30 er heldigvis ganske ganske stor!

I år dropper eg nyttårsforsettene og går heller for:

30 ting eg skal gjøre før eg fyller 30!

1 – Reise til Afrika
Turen er allereie bestilt. I februar går turen attende til Botswana og Sør Afrika (og muligens eit bonusland). OMG som vi gleder oss!
DSC02477

2 – Tatovere meg igjen (kanskje til og med meir enn ein gang).
cropped-dsc08821.jpg

3 – Gi blod
…når eg er ferdig med karantene etter de to første punkta.

4 – Reise på el-bil roadtrip.
1432293079312


5 – Fullføre ein halvmaraton.

6 – Rydde heile huset og holde det ryddig.

7 – Fullføre eit handarbeid.

8 – Overleve ei uke på telttur.
20161014_235824

9.  Male (heile) huset.

10. Bli flinkere å lage sunn vegetarmat og være vegetarianar i ein månad.
DSC07811
Ingen grunn til panikk! Viste du at oreo er vegansk?

11. Øvelseskøyre lastebil.

12. Delta på eit motbakkeløp.

13. Reise til Island.
DSC_0809

14 – Bli akkurat så god i spansk at eg kan skryte på meg at eg nesten snakker spansk.

15. Lese gjennom alle dagbøkene mine og brenne alt som får meg til å grine (og beholde alt som får meg til å le).
DSC00359

16 – Sortere og få kontroll på alle digitale bilder og lage en fotobok.

17 – Klatre! Masse!
DSC08816

18 – Prøve dumpsterdiving.

19 – Overleve 3 måneder åleine heime…
DSC06551
…mens Olav Emil køyrer lastebil på andre enden av kloden.

20 – Løpe 10 km på under ein time.
DSC_0009

21 – Delta på ein festival.

22 – Bestige eit høgt fjell.
DSC05794

23. Reise ein plass heilt åleine.

24. Gå på ein konsert (ein bra ein).

25. Passere 25 land på lista over besøkte land (ekskludert Vatikanet).
DSC06375

26 – Lese minst 20 bøker inkuldert «Haikerens guide til galaksen» og prøve å finne igjen lesegleden.
Uten navn9876543

27 – Hjelpe nokon som treng det.IMAG7114

28 – Klare minst 15 skikkelige armhevinger.

29 – Lage en «40 før 40 liste»
13474242_923274701115950_961925018_n

30 – Skrive minst 30 blogginnlegg!


Det var det…
Før eg skreiv denne lista fikk eg beskjed frå ein venn om at «du må skrive noko på lista som vi kan gjøre saman». Eg har ikkje inkludert folk på lista, men det er sjølvsagt åpent for å hyle ut om du vil være med på noko, enten det er roadrip med elbil, telttur eller armhevinger!

Kva står øvst på lista over ting du vil gjøre før du blir gammal? Kva på lista mi ville du helst vært med på? Viste du at oreo er vegansk? Kor høgt er eit «høgt fjell»? Trur du eg er flink å være åleine heime?

Tankespinn og ei lita reise i tida på åremålsdagen

Alle cellene i kroppen har forskjellig levetid og det sies at i løpet av ein 7 års periode er alle cellene bytta ut. Eg prøvde å ta ein faktasjekk med kvinneguiden for å sjå om det faktisk stemmer, men eg blei bare forvirra. Kvinneguiden har ofte den effekten på folk. Uansett, om vi antar at dette stemmer kan vi si at: kroppen eg har i dag er ikkje den same kroppen eg hadde for 7 år siden. Fasinerande sant?

img275.jpg

Eg har eit litt ambivalent forhold til bursdagar. Eg elskar å ete kake og feire dagen med folk eg er glad i (i prioritert rekkefølgje… Neida… les: Joda!). Samtidig er bursdagen ei påminning om at eg blir eit år eldre. Eg kjenner den premature midtlivskrisa snike seg innpå med eit kaldt guffs og eg begynner å lure på kva eg eigentleg driv med. Kva vil eg eigentleg med livet mitt? Er eg nøgd med ting slik dei er no eller vil eg noko meir? Kvar er eg om til dømes 7 år? Eller 10 år? Eller kanskje 15 år?

For 15 år siden fikk eg ei skuleoppgåve. Eg skulle beskrive meg sjølv! Når eg leser teksten eg skreiv for 15 år siden gir det meining at alle cellene i kroppen min er bytta ut minst to ganger, for det er ikkje mykje likheter. Eg er ikkje den same personen som eg var for 15 år siden!

img154.jpg
Eg gøymer meg bak epletreet. Det er eigentleg ikkje så dumt: 13 år gamle meg fant nemleg ut at kort hår var ein god ide. 13 år gamle meg tok feil! Dei kalla meg «gutten» og eg lovde meg sjølv å aldri klippe håret kort igjen! (Og om det skulle være nokon tvil, eg er «han» til høgre).

«Litt om meg!
Jeg ble født 31.0ktober på Haugesund sjukehus (for 13 år siden.) Jeg bor i XXX veien sammen med moren, faren og broren min på 10 år.

Broren min!
Broren min (Øystein) ble født på Haugesund sjukehus i 1991. Han er god i fotball og kan til tider være veldig plagsom, Han liker å leke med lego, spille fotball, spille data, teikne, sykle og være med venner»

Lina Kristine for 15 år siden skreiv bokmål. Nynorsk i 7.klasse endte stort sett med grining. Sjølv om ho var flink på skulen kunne ho åpenbart ikkje særskrivingsreglene. Øystein 15 år etter liker fremleis å leike med lego, men er heldigvis ikkje like plagsom; og langt mindre voldelig!

img204.jpg

«Dette liker eg!
På fritiden min liker eg å spille håndball (på SK Nord), svømme/bade, høre på musikk (pop og 80 talls musikk mye mer) ha ferie/reise, spille data (GTA2 og The sims) og mye mye mer»

Eg rødmer når eg tenker på musikksmaken min for 15 år siden. Eg rødmer av orddelinga! Eg rødmer når eg tenker på kor vanvittig dårlig eg var i handball. Sånn skikkeleg dårleg liksom…

«Dette har jeg lyst til.
Å vinne håndball sesongen!
Vinne i lotto (20 mill)
Prøve hanglider
Flytte til Amerika og studere
Bli berømt popstjerne.
Bli millionær
Få betre kondis.
Osv osv osv.»

Så satt eg her då, med min sjukt gode kondis og konkluderer med at 13 år gamle Lina Kristine hadde rista skuffa på hodet om ho hadde sett meg no! Eg håper Lina Kristine, 15 år frå no av ikkje skuffer like mykje. Kanskje på tide med ein ny «bucketlist»?

bilde4.jpg
28 år gamle Lina Kristine smiler og rister også på hodet. Oppgitt over alle de tullete ideane til 13 år gamle Lina Kristine. Popstjerne og millionær? Pøh! Det finnes viktigare ting her i livet. Lupus for eksempel. Han er søt! Og Laffen da (men han fikk ikkje bli med på bildet). Dessutan har eg jo gifta meg med ein mann med store ambisjonar om å bli akkurat passe rik. Og om vi ikkje blir rike på penger så har vi mykje anna fint.

Eg har ikkje baka noko kake ennå, derfor feirer eg bursdagen med ein aldri så liten egotripp. Her er ei aldri så lita bildekavalkade. Eg hadde ein stor plan om å ta eit bilete frå kvart år til no, men siden familien min ikkje er så flinke å skrive årstall på ting så er det litt upresist til tider. Men whatever… Det er bare bursdag ein gang i året!

27 år med galskap:
bilde1bilde2bilde3

Det er forresten ikkje berre eg som har bursdag i dag. Bloggen er 4 år! Hurra! Tusen takk til alle som leser all galskapen og takk for alle gode tilbakemeldingar. Dere er best!

O jul med din vrede

Ein vakker haustdag i byrjinga av oktober (nærare bestemt den 6.) tok eg turen innom den lokale bunnpris-butikken. Sola skinner og eg anar fred og inga fare. Idyllen blei med eit brutt då eg blei vitne til at dei avduka eit ti-tals paller med julevarer. Eg hadde mest lyst å hyle, skrike og kanskje leggje meg ned på golvet og gråte litt, men sidan eg var på jobb og skulle være både voksen og profesjonell på ei og same stund blei det til at eg tok meg saman og sendte dei eit fortvila, trist blikk…

cxu19

Butikkdama gav meg eit forvirra blikk attende. «Hæ? Jul er jo det beste i verda! Likar du det ikkje«-blikket lissom…

Usikker på om ho eigentleg vil ha eit svar forteller eg ho at «Det er jo altfor tidlig

«Men handelsstanden har jo bestemt at vi får lov å begynne å selje julevarer 1.oktober. Dessutan er det faktisk i oktober vi selger FLEST julevarer!» Ho såg på meg med entusiasme og dollartekn i augene. Sjølv kjente eg at trangen til å legge seg i fosterstilling på golvet, i djup sorg over den tapte jula vaks seg sterkare og sterkare for kvart sekund…

Eg betalar for varene mine og går. Når eg kjem attende nokre dager seinare har dei fått og eit stort skilt med skrifta «G O D   J U L» over julevarene. «God 11.oktober for helvette».

Eg kan til naud forstå folks trong til å ete kakemenn og julebrus, men kvifor i alle dagar må denne prosessen starte allereie 1.oktober? Kvifor kan vi ikkje vente til 1.søndag i advent eller 1.desember? Blenda av sukkeret i julebrusen ser vi ikkje at handelstanden lurer oss til å kjøpe enda meir juledritt. Så mykje juledritt at vi er lei av jula allereie før den har starta.

Eg er både skilsmissebarn og turnusarbeidar, så det manglar ikkje på grunnar til å hate jula, men likevel står handelsstanden øvst på pallen for alt som øydeleggjar jula. Når eg har diskutert dette med folk er det mange som hevder at det er «sånn det er å bli vaksen» og at ein mister «julemagien» ein opplever som born.

Til trass for at eg er blitt vaksen (grøss) har ikkje jula forandra seg så mykje: Eg tilbringar framleis tida med folk eg er glad i og spiser fantastisk god mat. Den største forskjellen frå born til vaksen er maset, stresset og presset om å kjøpe meir og meir, og begynne tidlegare og tidlegare for kvart år.

Det er fleire år sidan eg fekk kallenamnet «Grinchen». Du veit, han søte lille fyren som hater jula. Eg klarer ikkje å si at eg hater jula, men eg kan med handa på hjartet si at eg hater den jula handelstanden vil at eg skal ha. Eg hater den jula handelstanden bestemmer at eg skal sjå i butikkane første veka i oktober. Eg hater at eg ikkje kan gå på ikea og kjøpe meg nytt dolokk utan at syntetiske juletrær lyser imot meg og minner meg på at det er jul om to uker mindre enn eit kvart år. Eg hater at fokuset ligger på å kjøpe ting ein ikkje treng, framfor å bruke tida med folk ein er glad i. Er det rart julemagien forsvinner?


14. oktober er atter ein solfyllt dag i vakre Bergen. Dagen blir brukt til å sanke fjelltoppar denne milde haustdagen. På toppen av eit av disse flotte fjella blei vi møtt av synet av eit julepynta tre. Siden eg har fri og ikkje bryr meg om å være verken vaksen eller seriøs nytta eg høve til å ta årets julekort. Det er herved posta på bloggen no, med ynskje om ein fin førjulstid til alle mine lesere:
20161015_000022
Kjære familie, venner, kjenningar og blogglesere (ingen nemnt, ingen glømt).
Eg ønskjer med det dette deg og dine ein fin og fredelg førjulstid.
Eg er glad i dykk (kanskje ikkje alle, men veldig veldig mange).
Med venleg helsing
Lina Kristine
P.s: Beklager det triste andletet og refleksen i langfingrane, men eg klarer ikkje å kontrollere kroppen min når eg poserar med eit juletre i oktober. Beklagar også at min betre halvdel ikkje er med på bilete, men han var sikkert opptatt med å bake julekaker og pakke inn presangar som den perfekte mannen han er.

Og sist men ikkje minst:

Kjære Handelstanden
Ærlig talt: Slutt med det! Bare, slutt!!!
Med ein noko uvenleg helsing
Grinchen


Sånn helt seriøst: Er det ingen andre som ser galskapen i dette? Eg det ingen andre som kjenner refleksen i langfingeren og trongen til å legge seg ned og hyle? Kvar skal det ende?

Knarvikmila og #sk2016

DSC_0086

For ein sommar det har vært! Eller har det eigentleg det? Vært sommar altså… Til trass for at sommaren eigentleg aldri kom har det vært ein av dei betre på mange mange år. Det har skjedd noko rart. På eit eller anna tidspunkt kom den merkelege følelsen av optimisme snikende. Den litt ukjente følelsen av at ting faktisk går ganske bra. Måtte den fortsette for alltid!

Snapchat-6721032719955095895
På eit eller anna tidspunkt for eit par måneder siden fant denne «nye» litt optimistiske meg at det var på tide å tøye grensene litt igjen. Finne ut kva sommerkroppen 2016 er god for. Eg meldte meg og verdas beste Trude på 10km på Knarvikmila.

Ukene gikk og plutselig var det bare få uker igjen til løpet. Eg har trent hardt i heile sommar, men fokuset har stort sett lagt på styrketrening. Å jogge er liksom ikkje like behageleg. Eg tok turen ut av komfortsonen og trappa opp kondisjonstreninga nokon uker før løpet. Alt for få uker til at det egentleg er optimalt. Uansett: Ingen veg tilbake…

Dei siste to døgna før løpet ble sjølvsagt tilbrakt på jobb. Og heldig som eg er fikk eg nattkøyring begge nettene. Natta før løpet sov eg 3-4 timer.

Eg har kun skrevet eit innlegg om trening tidligere. Det handla om korleis ein ikkje får sommerkroppen på lastebiltur til Ukraina. Dette kan bli eit nytt innlegg i samme kategori:

Korleis skal ein ikkje lade opp til å løpe ein mil:

1. Oppdag litt for seint at «Oi, nå er det vist bare to og ei halv uke igjen. Kanskje eg burde begynne å trene?!»
2.Sørg for at du er på vakt i ca to døgn før løpet. Om du virkelig vil være uggen på løpsdagen er det best å sørge for at du jobber begge nettene slik at du får snudd døgnrytmen virkelig på hodet!
3.Om du ikkje er uggen nok av mangelen på søvn: Spis kake til frokost! Gjerne eit stort stykke marsipankake med maaaasse krem! Omnomnom!
4.Ble du ikkje mett av all kaka? Ein baconburger fikser det. Kun 49 kr på spar inkludert ein halvliter valgfri brus!
5. Pass på at den du skal løpe med ikkje rekker bussen slik at det blir ekstra mykje stress de siste 20 minuttene før startskuddet går.
6. Oppvarming er oppskrytt. 2-5 minutter er meir enn nok!
7.Ta med deg feil headset slik at du må høyre på musikk gjennom handsfree-headsettet! Ingenting er som ein mikrofon som dasker deg i ansiktet mens du springer ei mil.

DSC_0009

Med alt dette som utgangspunkt synes eg egentlig at det er utrolig at eg stod (nesten) klar på startstreken når startskuddet gikk. Ironisk nok høyrde eg ikkje startskuddet fordi eg hadde Janove Ottesens «Verden går te helvete, tralala» på full guffe. (Janove Ottesen = Tidligere vokalist i kaizers, til alle som ikkje har fulgt med i timen). Uansett fant eg ut at eg antagligvis kunne begynne å løpe siden alle rundt meg gjorde det.

Midt oppi alt kaoset klarte eg å fucke til runkeeper (du veit, den stemmen i hodet som forteller deg kor fort og langt du løper) slik at eg ikkje fikk fulgt med på farten før eg innsåg tabben etter rundt 3 kilometer.

Til trass for alle startproblemene, ein elendig dagsform, den berømte morgonkvalmen (som ein får når ein snur døgnet og spiser kake til frokost) og ein liten sussepause (takk Olav Emil) sprang eg inn til mål seks sekunder før klokka bikka ein time og ti minutter (som var målet). Med andre ord er eg godt fornøyd med kva #sommerkroppen2016 har fått til på de få månedene den har vært frisk.

IMG_20160904_184844

No er neste mål å klare 10 kilometer på under ein time (før året er omme) og i april blir det halvmaraton i Bergen med ein fin gjeng!  …Og no står det svart på kvitt på internettet, så då skjer det garantert! For alle veit at alt som står på internett er sant! Hurra!
(Eg gikk på ein aldri så liten joggesko-smell i går, så eg allerede godt i rute til både 10km og halvmaraton! Yay!)

Har du fått nokon medaljer i det siste? Har du stemmer i hodet ditt? Har du trua?