17.mai: Ein månad utan Oskar

I går var det 17.mai.
Grunnlovdagen, «barnas dag» og ein månad siden den verste dagen i livet mitt.
Mange sender meg meldinger om at dei tenker på oss. Nokon spør korleis det går. Andre vågar kanskje ikkje å spørje.

DSC03441

For ei stund sida, mens eg framleis var gravid bestilte vi oss tur til Island. Planen var å være gravid i uke 24/25 og håpet var at formen skulle være litt betre enn den var i 1.trimester sånn at eg kunne nyte og oppleve dette fantastiske landet igjen, denne gongen med familien.

Sjølv om vi mista Oskar bestemte eg meg likevel for å reise. Eg hadde eit ørlite håp om at det ville gjere godt å komme seg vekk litt og at det kanskje ville være lettare å «ta seg saman» og komme tilbake til jobb og ein litt meir normal kvardag etter ferien.

Men sorga tar ikkje ferie og lar seg dessverre ikkje reise frå. Den er der heile tida. Over alt!

Då vi reiste frå sjukehuset etter fødselen var det med løfter om oppfølging og hjelp til å komme oss gjennom dette. Dessverre har vi sett lite til hjelpa vi blei lova og vegen tilbake til kvardagen verkar fjernare enn nokon sinne. Systemet har svikta og eg føler eg har ramla mellom stolane utan nokon måte å komme meg opp. Den 16.mai kom atter ei avvising frå helsevesenet svart på kvitt, mens eg satt på ein kafé full av glade turistar på Islands sørkyst.

Sjølv om det var godt å sleppe unna 17.mai-feiring i Noreg er påminningane om kva vi har mista over alt. Alt ifrå all den islandske lakrisen eg no kan ete (som eg måtte begrense når eg var gravid) til å køyre forbi sauer med lam på markene. Å gå forbi stativ med babykler i butikkane er som eit hardt slag i den altfor tomme magen. Lista kunne forsatt i det uendelege… Det er ikkje ein plass i verda eg kan være utan at minna og traumane treng seg på. Solbrillene som skjuler tårene er blitt min beste venn.

DSC03296.JPG

No er vi omsider i Reykjavik etter ein 5 dagar lang tur rundt Island. Vegen mellom sorg og glede har vært kort og intens. Vi har ledd og smilt på bilder på alle dei fine stoppestadene langs reiseruta, men det har og vært mange tårer på dei nesten 1600 kilometrene vi har køyrd til no.  For sjølv om Island er favorittlandet mitt har dei siste dagane vert så tunge og intense at eg fleire gonger har spurt meg sjølv om eg ikkje heller burde ligget heime i fosterstilling. Likevel er det noko godt med å stå på kanten av eit stup (i ordets rette forstand) og kjenne på kor vakkert livet er og kor lyst eg har til å leve og ha det bra, til trass for alt vi har vært igjennom den siste tida.

DSC_0560

Eg skulle ønske eg hadde overskudd til blogge om alt det fantastiske vi har sett sålangt på turen. Og eg skulle ønske eg hadde positive svar til alle som lurer på korleis vi har det. Eg har det ikkje bra, og sjølv eg har gode augeblikk er den lammande sorga aldri langt vekke. Heldigvis har eg med meg verdens mest tolmodige reisefølge, sånn at påminninga om kor mange fine folk eg har i livet mitt heller aldri er langt unna.

For det er ikkje bare reisefølget som er fine og tolmodige. Det har nesten ikkje gått ein dag etter at vi mista Oskar utan at eg har fått meldingar frå folk som bryr seg om oss. Det betyr framleis uendeleg mykje at folka som bryr seg om oss ikkje gløymer ❤ Takk!

Eg tørr ikkje å love at eg kjem sterkare tilbake; men eg kjem tilbake!

Advertisements

17.04.19: Oskar

Onsdag 17.april 2019 kom litle Oskar stille til verda på Kvinneklinikken på Haukeland sjukehus. Mor gråt sine tapre tårer då den perfekte, livlause babykroppen blei lagt til  brystet hennar.

For bortsett frå at han har arva nasen til Olav Emil var han verkeleg perfekt. Ein stor, liten, perfekt gut. Han såg heilt ferdig ut.

Likevel var ikkje ting som dei skulle vere.
Det skulle vere ein nydeleg solskinsdag. Ikkje 17.april, men 26.august.
Du skulle vere ein «gyllen halvmeter». Ikkje 30 cm.
Du skulle vere ein eller annan plass mellom 2,5 og 4,5kg. Ikkje 615 gram.
Du skulle komme til verda, fylle lungene dine med luft og skrike av full hals.
Istadenfor kom du til verda med eit plask etterfølgt av stillheit og mors utrøystelege gråt då ho fekk sjå deg for fyste gong.
Du skulle vere frisk og «levedyktig».
Du skulle vere med oss heim frå sjukehuset…

sdr

Sjølv om dette er ei stor tragedie er vi som foreldre flest utruleg stolte over den nydelege guten vår. Og kjærleiken vi kjenner på kan ikkje skildrast med ord.

DSC03090

Dette er definitivt noko av det tøffaste vi nokon sinne har opplevd. Eg trur ikkje andre enn dei som har gått i våre sko kan førestille seg smerten, fortvilelsen og saknet vi kjenner på no. Eg klarar det ikkje sjølv ein gong…

Likevel har det vore masse fint i all elendigheita. Vi har klart å halde saman og støtte kvarandre gjennom den største utfordringa vi nokon sinne (forhåpentlegvis) må gå igjennom. Familien har stilt opp og stått klare døgnet rundt medan vi har venta på det som var ein mykje lengre og hardare fødsel enn eg trur nokon hadde sett føre seg. Og etter kvart einaste vaktskifte på KK (som det vart ein del av) har det dukka opp fantastiske jordmødre som har gjort absolutt alt dei kan for at vi skulle ha det så bra som mogleg både før og etter fødsel.

DSC03086.JPG

No er vi heime att etter 4 lange dagar på sjukehus. Eg skal gjennom den berømte barseltida, med alt det inneberer, men utan baby. Og etter kvart kjem kvardagen attende. Det er tungt, men eg håper og trur at folk er tolmodige og forstår at dette kan ta tid.

DSC03094.JPG

Takk til alle som har stilt opp for oss den siste månaden, både av familie og venner. Takk til dei som vitja oss på sjukehuset (dei få som fekk lov). Takk til alle som har sendt oss meldinger, både familie, venner, kjende og ukjende. Eg har ikkje fått svart alle, men setter likevel utruleg stor pris på kvar einaste melding. Takk til alle dei tøffe damene der ute som har vald å dele erfaringene sine med meg. Takk til alle som har tenkt på oss, kryssa fingrar og folda nevar for oss. Takk til dei som har fylt opp alle vasane våre med blomar. Og ikkje minst takk til jordmødrene på KK (om nokon av dykk skulle lese dette) for at dykk klarte å gjere den kjipaste opplevinga nokon sinne så bra som mogleg.
Takk!

Frå vondt til verre

For litt over tre veker sidan såg vi på barnevogn.
For litt over to veker sidan blei liva våre snudd på hovudet.

Ord kan nesten ikkje beskrive kor ufatteleg vanskelege dei siste 17 døgna har vært, frå vi møtte opp på det som skulle vere ei rutineundersøking til vi kort tid seinare fekk nyheitene om at barnet i magen kanskje ikkje hadde det så bra.

På den første ultralydundersøkinga (i uke 18+3) vart det oppdaga at fosteret nærast mangla mellomgolv på høgre side, noko som gjer at organa i magen kjem opp i brystet og tar plassen lungene trenger for å utvikle seg. I vårt tilfelle hadde tarmar og lever kommen opp i brysthola. I tillegg var både magen og brystet fylt av væske som ikkje skulle vere der, utan at dei ville seie noko i første omgang om kvifor det var sånn og om det kom til å bli eit problem.

Etter dette har vi hatt fleire undersøkinger utført av fleire legar. Vi har og hatt møte med barnelege for å høyre kva framtidsutsikter barnet hadde om det overlevde ein eventuell operasjon.

Det gjekk 7 dagar mellom dei siste to undersøkingene. I løpet av dei 7 dagane har tilstanden til fosteret blitt betydeleg verre. Væskeansamlinga i kroppen har auka masse, og trass i at fostervassprøva kom tilbake normal, så er det ekstremt lite sannsynleg at fosteret skal overleve fram til termin. Og om barnet hadde blitt født levande hadde det mest openberre utfallet vore å la «naturen gå sin gang».

No har vi pakka vekk det vi har fått av gåver og nyvaska babyklede og i løpet av kort tid skal vi i møte med abortnemnda og få godkjend at svangerskapet blir avslutta utan at eg treng å gå i fleire månadar og kjenne etter kva tid sparkinga blir svakare og livet ebbar ut. Dette er utan tvil noko av det vanskelegaste vi har gått igjennom og det kjennest utruleg urettferdig at det skulle ende som dette.

Vi set utruleg pris på alle meldingene og støtte vi har fått frå familie, venner og kjende. Legane på Haukeland har og vore fantastiske og gjort alt dei kan for at vi skulle få nok informasjon til å føle oss trygge, og for at vi skulle gjere det som kjennest «mest rett» i denne tragiske situasjonen. Det ser mørkt ut no, men vi håpar og trur at livet går vidare etter kvart.

cof

Når ting er som dei er har eg for min del få betenkelegheiter med å avslutte eit svangerskap som uansett ikkje kjem til å ende godt. Abort (spesielt så seint som dette) er eit betent tema, og det gjer veldig godt å vite at vi har folk rundt oss som støttar oss i det vi må gjennom.

Sjølv om dette endar med at eg må møte i ei nemnd, signere papir og til slutt ta medisinar som set i gong fødselen håper eg at folk rundt oss ser at dette er så mykje meir enn eit val vi har teke. I løpet av den neste veka vil vi miste vårt sårt etterlengta, ufødte barn – og det opplevast ikkje som eit val; berre ei stor sorg og tragedie.

Igjen: Takk til alle som er der for oss i denne vanskelege tida. Det blir satt utruleg stor pris på, sjølv om vi kanskje ikkje klarar å gje utrykk for det akkurat no.

When shit hits the fan…

Heilt sidan eg blei gravid har eg vært klar på at eg ikkje ville ha gratulasjonar før veke 12. Ei forsvarsmekanisme som viste seg å være ganske fornuftig. Dei fleste har respektert ønsket mitt, og sjølv etter uke 12 har folk vært redde for å gratulere meg. Det har merkeleg nok vært ganske godt, då eg så langt ikkje har klart å boble over av glede. Nokon har forståing for dette mens andre ser ut til å forvente at eg skal være 100 gonger lykkelegare enn alle «normale» gravide, fordi vegen vår kanskje var 100 gonger lengre enn mange andre sin.

Eg hadde store planer om å skrive eit blogginnlegg når eg passerte veke 12. Å spreie litt glede og hauste litt gratulasjonar. Sånn gjekk det ikkje.

Det lille snevet eg hadde av den berømte graviditetsgløden dei få timane eg var våken i første trimester blei raskt erstatta av enda meir søvn, bittelitt meir kroppslege plager og eit snev av svangerskapsdepresjon. Vegen hit har vært lang og den har satt sine spor.

DSC02677

Sjølv om eg har hatt mange tunge dagar den siste tida har eg og hatt mange fine dagar. På fredag for snart ei veke sidan var eg med på klimastreiken i Oslo saman med 20 000 andre engasjerte menneske. Det er lenge sidan sist eg kjente på så mykje framtidshåp.

…Og mens eg stod der omgitt av flotte, engasjerte ungdommar kjente eg det eg er overtydd om var det første, heilt tydelege sparket. Eg tenkte på den kommande miljøagenten i magen og kor klisjé-aktig det var at det første, heilt tydelege livsteiknet skulle komme i sånne omgivnader. Var «parasitten» i magen like sur på Erna og regjeringa som meg?

Sidan eg ikkje akkurat har bobla over av glede og vært litt avvisande når det kjem til gratulasjonar og den slags ser mange ut til å anta at eg har vært redd for å miste barnet i magen. Etter at vi var på ultralyd i uke 7 og såg eit bankande hjarte i den chashewnøtt-formede kroppen har eg ikkje kjent på eit snev av redsel. Likevel har det vært mange tankar, bekymringar og spørsmål.

Vil vi vite kjønnet på barnet? Tenk om det blir ein gut. Det er umogleg å finne fine gutenamn som ikkje er på topp 10 lista. Spiser eg nok? Får eg i meg det eg treng, når 95% av kostholdet består av glutenfri mozarella pizza og kosttilskot? Kor lenge skal eg prøve å holde ut i jobb? Tenk om vi får ein kolikkunge! Er det verkeleg så krise at eg ikkje er flink nok til dei hersens knipeøvelsane? Trener eg nok? Eller trener eg for mye? Kjem eg til å få til å amme? Brystbetennelse høyres kjipt ut! Kvifor skal klede til nyfødt på død og liv deles opp i blått og rosa, jente eller gut? Tenk om ungen får like skeive tenner som Olav Emil? Kan ein verkeleg tisse SÅ mykje utan å ha svangerskapsdiabetes? Kjem babyen til å døy av kreft fordi eg ikkje orkar å vaske druene mine? Kva synes vi eigentleg om tredelinga av permisjonen? Kva rettigheiter har vi når far er både student, sjølvstendig næringsdrivande og timeansatt? Skal vi føde på KK som eg har trua på når det kjem til fødsler, men ikkje fullt så mykje når det kjem til barsel, eller er det betre og koselegare å føde på Voss, som ikkje har den same kompetansen på alle områder når det kjem til fødsler, men ei muligens ei veldig mykje betre barselavdeling? Kvifor er det greitt å ta på magen til gravide folk ein normalt aldri ville tatt på, utan å spørje? Kor mykje lakris kan eg eigentleg ete utan at ungen blir dum?

Den fredagen foran stortinget kjennes fjern no. Alle tankane, bekymringane og spørsmåla som har tatt så stor plass dei siste vekene kjennes plutseleg som bagatellar.

På måndag var vi på det som blei alt anna enn den «ordinære ultralyden» som vi fekk innkalling til. Babyen i magen er sjuk. Alvorleg sjuk. Tankane om permisjon, foreldrepenger, blått og rosa, knipeøvelsar og barseltida er erstatta av mørkare tankar og vanskelege spørsmål.

Korleis ser framtida vår ut no? Kjem vi til å miste barnet eller må vi forberede oss på å ta imot ein nyfødt som i løpet av kort tid etter fødselen vil være full av tubar, slangar, kanylar og ledningar? Er vi i stand til å følgje opp eit alvorleg sjukt born? Har vi det som trengs? Er det noko eg kunne gjort annleis? Korleis vil liva våre bli? Er eg ikkje tom for tårer snart? Vil vi nokon gong ha det bra igjen?

I løpet av kort tid skal vi igjennom fleire undersøkingar og møte fleire leger. Vi har ingen endeleg diagnose ennå, men enn så lenge mistenker dei mellomgolvsbrokk, ein diagnose som er «plagsam» når det oppstår hos ein vaksen, men er svært alvorleg hos eit foster eller ein nyfødt.

Uansett kva dei nye prøvene viser er det ikkje tvil om at babyen i er svært sjuk. På grunn av eit hull i mellomgolvet er tarmar og mogleg deler av levera plassert i brystkassen og tar opp plassen lungene trenger for å utvikle seg. Og vi veit jo alle kor viktige lungene våre er…

Eg skulle ønske at eg aldri trengte å skrive dette innlegget, men eg vil at folk skal vite kva vi går igjennom no.
Kvifor vi kanskje ikkje svarer på melding eller telefon…
Kvifor vi ikkje smiler lengre og svarer at «det går fint» når du lurar på korleis vi har det…
Kvifor eg begynner å grine om du skulle finne på å kommentere størrelsen på magen min, eller endå verre: ta på den…

20180928_170625

Vi setter pris på alle som tenker på oss, kryssar fingra for oss og sender oss fine meldingar sjølv om det kanskje går ei stund før vi klarer å svare eller å snakke om kva vi går igjennom no. Vi har verdens beste, finaste heiagjeng og det er vi utruleg takksame for!

Det kjem sjølvsagt ei ny oppdatering når vi veit kva som skjer, men vi håper atter ein gang at folk har forståing for at det skjer i det tempoet som passer oss best.

Dette er ikkje politikk. Dette er personleg!

Våren 2018 vedtok Høgre på sitt landsmøte å tillate eggdonasjon og assistert befruktning for einslege. På same tidspunkt hadde vi sjølv fått beskjed om at vi trengte assistert befruktning for å få barnet vi har venta så lenge på. Med unntak av nokon veldig få, gode venner var det ingen som på det tidspunktet viste kva vi gikk igjennom. Ikkje ein gong den næraste familien.

Samstundes som eg jubla inni meg for vedtaket frå Høgres landsmøte som kunne gjøre babydrømmen verkeleg for mange andre barnlause, utan at ein må reise utanlands og betale masse penger for noko som ikkje er lovleg i Noreg, kokte kommentarfelta. Kristen-Norge var i harnisk og eg måtte lese kommentarar om at valet eg har tatt er egoistisk, at det ikkje er ein menneskerett å få barn, at eg burde adoptere, at det var mitt ansvar som infertil å redde alle dei foreldrelause barna i verda.

IMG_20170605_011728_666.jpg

10 månader seinere har mykje forandra seg. Samstundes som debatten står på stedet kvil.

Det etterlengta fosteret som blei laga i under eit mikroskop på Haukeland Universitetssjukehus klamrar seg framleis fast. Eg er gravid i uke 10. Sjansen for at ting skal gå galt blir stadig mindre og den magiske 12-ukers grensa er omsider innan rekkevidde. I motsetnad til april er eg no open om alt vi har gått igjennom, og sjølv om eg er så sinna at eg er fysisk dårleg klarer eg ikkje lenger å holde kjeft og sjå på kva som foregår i kommentarfelta, sjølv om det kanskje hadde vært best for mi eiga del å melde meg ut ein stund.

Jubelen etter Høgres landsmøte har for lengst lagt seg og vi har fått ei ny regjering beståande av Høgre, Venstre, FrP og eit høgrevridd KrF. Kamelane har gått ned på høgkant og mediebildet den siste veka har (forutanom kamelar) vært prega av bioteknologi, abortlov, fosterreduksjon, eggdonasjon, paragraf 2c AKA «downs-paragrafen» og sterke kjensler både frå kristenrøyrsla, kvinnebevegelsen og ufrivillig barnlause.

Etter nyttår fekk eg spørsmål frå fleire håpefulle Erna-fans som lurte på om eg hadde fått med meg nyttårstalen hennar. Det er kanskje nærliggande å tru at eg hopper i taket over at vi har ein statsminister som setter fokus på eit tema som er så vanskeleg for så mange, men når ein har brukt det siste halvanna året på å kjempe seg gjennom eit tunggrodd system ikkje ein gong legane som jobber i det forstår seg på, er det vondt å sjå ein statsminister som smiler lurt mot kamera og forteljar oss at Noreg treng fleire born og at «Eg treng vel ikkje å fortelje dykk korleis det skal gjerast».

Når ho to veker seinare går inn i eit regjeringssamarbeid der KrF får vetorett på abortspørsmål og bioteknologi kan eg ikkje seie noko anna enn at det er til å grine av!

Alle disse sakene som har vært framme i media frå Høgres landsmøte i april 2018, via den mykje omtalte nyttårstalen og fram til vi for litt over ei veke sidan fekk ei ny fleirtalsregjering er så fulle av paradoks at eg ikkje veit kva ende eg skal starte i.

Vi har fått ein barne- og familieminister som favoriserer familiane som består av mann, kvinne og barn. Ein barne- og familieminister som har fått fjerna «likestilling» får tittelen fordi likestilling, til trass for at vi lever i 2019 plutseleg er noko superkontroversielt. Ein barne- og familieminister som meiner at kvinner skal la være å ta abort i sympati med ufrivillig barnlause og heller gå igjennom svangerskapet og gi bort barnet til dei som ikkje klarer å lage dei sjølv. Ein barne- og familieminister som har uttalt at om ei kvinne kan klare å føde eit barn, så må ho klare å føde to…

Vi har ein statsminister som ber nordmenn om å lage fleire born og bare to veker seinare går inn i regjeringssamarbeid med eit parti som får vetorett på bio-teknologi, noko som fråtar kvinner viktige rettigheiter til å råde over eiga kropp enten det er snakk om abort eller det å få hjelp til lage born ved hjelp av helsevesenet.

Den nye regjeringa fører no ein politikk som for lengst er gått ut på dato og setter likestillinga attende så mange hakk at Noreg kanskje ikkje lenger burde våge å skryte over tittelen «Verdas mest likestilte land».

For kvifor er det sånn at eit par kan få hjelp til å lage barn om mannen ikkje produserer sæd, men om kvinna ikkje har brukbare egg, får ein ikkje hjelp?
Kvifor er biologien frå mor viktigare enn biologien frå far?

Vi har ikkje bare fått ei regjering som setter likestillinga mellom kvinne og mann tilbake fleire hakk. Vi har fått ei regjering som aukar klasseskillet. Vi er definitivt privilegerte i Noreg som får kraftig subsidiert fertilitetsbehandling, men når lovverket heng etter må dessverre altfor mange reise utanlands for å få hjelpa dei treng. Dei som ikkje har råd til dette risikerer å forbli barnlause.

DSC02861.JPG

Då vi gjekk inn i denne prosessen viste vi lite om kva som møtte oss. Vi viste ikkje om ein av oss var sjuke. Vi viste ikkje om vi ville ha bruk frå egg eller sæd frå donor. Vi viste ikkje om vi var av dei heldige 30% som fekk klaff på første forsøk eller om vi var blant dei som måtte svi av alle sparepengene på titals forsøk til inga nytte. Til trass for god og stabil økonomi har eg kjent på usikkerheita ved å ikkje vite utfallet av behandlinga og om prislappen ville være i ti tusenkroners-klassen eller potensielt i millionklassen.

For som alt anna i livet er det nokon som trekker vinnarloddet mens andre taper stort.
Til trass for at det er uendeleg kjipt å produsere IVF-baby har eg definitivt trukket vinnarloddet i denne samanhengen. Å sjå på at kvinner som er så uheldige at dei treng hjelp frå donor ikkje får tilbod om hjelp i Noreg, men heller reiser utenlands der tilbudet både er dyrt og nokon ganger dårlegare er trist å være vitne til. Det kunne jo like gjerne vært meg… (eller deg!)

Om alt går etter planen blir vi i slutten av august foreldre. Takka være KrF får vi nokon tusenlappar ekstra i barnetrygd dei første åra. Dette er definitivt penger som kjem godt med, men når det går på bekostning av mi rett til å råde over eiga kropp er det definitivt ikkje verdt det i mine auger. Kvinnerettigheiter burde ikkje være eit forhandlingskort i politikken.

Det gjenstår å sjå om alle kamelane lar seg fordøye, men eg håper Erna Solberg har vet til å ikkje tale saka til ufrivillig barnlause i neste nyttårstale – med mindre det skjer noko drastisk med politikken til den nye regjeringa.

Drømmegraviditeten vol. 2

(Del 1 kan du lese her)

Den siste tida har eg prøvd uendeleg mange gonger å formulere eit innlegg om alt som har skjedd den siste tida…

…Om korleis det å fylle 30 kjennes meir som ei livskrise enn noko ein gleder seg over.
…Om kor tungt det er å starte dagen når vekkarklokka ringer og det atter ein gong er på tide å bite tennene saman og stikke seg med sprøytene – som ein ikkje lenger er redd for.
…Om å ramle mellom stolane når legane ikkje er einige men heller ikkje vil snakke saman.

…Om føle at ein opplever trassalderen, puberteten og overgangsalderen på ein gong. 6 veker i strekk.
…Om å være så hormonell at du har lyst å legge hundebæsj i postkassen til ukjente menneskjer fordi dei skriv teite ting på internett.
…Om utmatting, smerter, hovudpine, svimmelheit, angstanfall, ømme pupper, kvalme, oppkast,  hetetokter, søvnløyse netter, lange dagar og ein mage som ironisk nok ser ut som den er gravid i 4.månad til trass for at den er like tom som alltid har vært. 
…Om kor frustrerande det er å prøve å lage baby på det som nokon gonger kjennes ut som eit samleband med null kontroll og altfor høg hastigheit. (Finnes det sci-fi-porno? I så fall kunne det blitt ein spannande film.)
…Om smerten ein opplever når medisinane ikkje gjer jobben sin samstundes som eggstokkane blir penetrert av gigantiske nåler.
…Om kor vondt det er når folk som har født born fortel meg at «det kjem til å være verd det til slutt» til trass for at dei ikkje aner kor vondt det er og at det trass alt ikkje er nokon garanti for at eg nokon gong kjem til å oppleve det same som dei.
…Om å ligge åleine på sjukehus med komplikasjonar etter egguttak og prøve klamre seg fast til håpet om at flest mogleg av eggene overlever dei neste dagane.
…Om å få nesten alt håpet knust i løpet av ein telefonsamtale på eit minutt og trettiseks sekund.
…Om alle følelsane ein kjenner på når ein ser på skjermen at legen setter eit befrukta egg inn i livmora di.
…Om dei to nervepirrande vekene med venting før ein atter ein gong får lov til å tisse på ein pinne.

20181227_204100

…Om å for første gong få oppleve at to strekar lyser mot deg på den positive graviditetstesten.

Eg kunne sikkert skrevet eit tåredryppande innlegg på Facebook om at vi har fått den beste julegåva nokon sinne. Eller at 2019 blir betre enn vi nokon sinne har våga å drøyme om. Men sanninga er at ikkje ein gong to veker etter at eg for første gong såg strekane på graviditetstesten klarer å ta inn over meg at det ser ut til å ha gått bra. At det for første gong er større sjans for at det skal gå bra enn at det ikkje skal gå bra. At spira som no er på størrelse med eit peppar-korn har klart å klore seg fast sidan byrjinga av desember. At det eine egget som lab-folket kalla «superegget» faktisk viste seg å være nettopp det til trass for at alle dei 7 andre befrukta egga som også såg så bra ut gav opp ein etter ein.

Eg kjenner meg ikkje klar for gratulasjonar heilt ennå. Vi er framleis ganske mange veker frå den magiske 12-vekers grensa der folk vanlegvis fortel familie og vener om familieauka som er på gong. Sjølv om eg ikkje går rundt og er redd for å spontanabortere er det noko som skjer relativt mange (10-30%) på det stadiet vi er no. Og med den lange vegen vi har hatt mot det punktet vi endeleg er kommen til, er fallhøgda større enn nokon sinne.

Sjølv om eg ikkje lever i ei rosa lykke-boble ennå og sjølv om det er umogleg å skrive eit innlegg der eg ikkje høyrest ut som eg ekstremt pessimistisk og klinisk deprimert er eg meir optimistisk enn på lenge.

DSC08541

Kroppen og hovudet er utslitt etter to sinnsjuke månadar, men eg kryssar alt eg har for at uniformen framleis passar og at eg er i stand til å begynne på jobb igjen på nyåret. Imens håpar eg at folk forsett å respektere ynsket mitt om å vente nokon veker til med gratulasjonane, til statistikken er enda litt meir i vår favør. I mellomtida tar eg forstatt imot kjærleik og lykkeønskingar.

Uansett korleis dette ender har eg lyst å forsette å være open om prosessen vi har vært igjennom og forsatt er i, i det tempoet som passer meg.

Eg vil avslutte med ein gigantisk takk til alle som har heldt ut med det hormonelle vraket eg har vært dei siste månedane, alle som har gitt meg ro når eg har trengt det, alle som har sendt meg fine meldingar og ikkje minst alle som har delt kva dei sjølv har vært igjennom kvar gong eg sjølv har delt ting på internett.

Eg veit ikkje kva eg skulle gjort utan alle dei fine folka eg har rundt meg ❤

Siste del av Islands ringveg: Akureyri – Reykjavik

Island Ringveg
Det var det: Dama på turistinformasjonen kan offisielt ta seg ei bolle!

Over 1600 kilometer unnagjort på litt meir enn 2 og eit halvt døgn. Åleine.
Det har vært vind i absolutt alle styrker, overskya, tåke, snø, sludd og sol. Nordlyset fikk eg og sett.

Eg føler eg har sett (nesten) heile landet, heile døgnet, heile året. Vår og haust den første dagen. Haust og vinter på dag nummer to. Og (nesten) sommar i dag. På bileta vel å merke…

20180930_111637

Eg vakna opp og oppdaga at Akureyri såg ut som ein litt penere versjon av Førde (eller kanskje Stavanger). Dessverre med natteliv på nivå med Ayia Napa og eit rånemiljø som prøvde å toppe alt eg har sett, og ikkje minst høyrd av råning før.

Ifølge internettet er det kun 5 ansatte i politiet i Akureyri. Skrikinga* og trafikken tilsa at det kanskje burde vært litt fleire (sjølv om dei visstnok er ei av byene i verden med minst kriminalitet.)

*Eg veit ikkje om islendingane definerer skriking som ei kriminell handling, men det burde dei!

20180930_115528
Det blei dessverre minimalt med søvn i natt, og i løpet av dagen har det blitt ein del kaffi (og do) stopp.

20180930_130407
Eg var smånervøs etter snøvêret i går kveld, då vêrmeldinga i dag fortalte om minusgrader i fleirtal. Heldigvis tok vêrmeldinga atter ein gong feil, og dei siste ca 400 kilometrene eg avslutta turen med i dag er definitivt sjarmøretappen!

I morgon er siste dagen, og av alle ting har eg vurdert å køyre 3-400 kilometer til i håp om å få litt betre inntrykk av sør-kysten. Dessverre er vêrmeldinga ca like grå som sist eg var der, så då sitter eg atter ein gang og lurer på kva eg skal ta meg til…

Kanskje eg køyre til Reykjavik og kjøpe boller til turistinformasjonen og høyre på råd om alt ein visstnok ikkje burde gjere på Island.

20180929_140110(0)
«Bitch please lixzm! Ég gerði það!»

Er det lov å føle seg litt tøff og barsk no?