Знаки життя з України.

20180812_155816Vi er omsider framme i Ukraina AKA України og ting tyder på at Murphy framleis er med oss. Sidan førre innlegg blei skrevet og delt har…

…Olav Emil blitt stukket av veps.
…Vi har stått i kø gjennom halve Tyskland.
…Vi har sprengt dingsen som lar oss lade ting (utanom mobil) i bilen.
…Vi har leita gjennom heile Polen etter matbutikk med parkeringsmoglegheiter for lastebil (noko som i praksis betyr at vi etter nesten eit døgn utan annan mat utanom chips og sjokolade enda med å parkere ulovleg).
…Vi fekk ikkje plass på «helikopterhotellet» (der vi hadde tenkt å sove).
…Istadenfor ei god natts søvn på «helikopterhotellet» tok vi for oss grensa mellom Polen og Ukraina.  Det tok 7,5 timer, før vi enda opp på «Rå biff- og blodvann hotellet» (Hotellene i Ukraina har, som du ser, relativt originale namn).
…Olav Emil «vært i kontakt med» Ukrainsk politi. Det kosta som vanleg både tid og penger.

Og for å ikkje verke altfor negativ så får eg vel nemne det eg kjem på som er bra sålangt og:
-Vegg- til vegg teppet på hotellet vi bor på i natt verker så reint at eg tørr å gå barbeint. Dessutan har dei både AC, leopardsofa, WIFI og superpent, rosa sengetøy!
-Ved hjelp av google translate og diverse anna forvirrande kommunikasjon klarte vi å skaffe meg vegetarisk pizza. Mozarella, ananas og sopp høyres kanskje ut som ein rar kombo, men eg har ein teori om at alt smaker likt når ein putter dill på uansett. Dessutan er det veldig positivt at pizzaen vi fikk denne gangen var utan sylteagurk. Pizza utan sylteagurk er faktisk noko av det beste eg veit!
20180812_202629
-Alle toaletta på vegen har vært overraskande bra. Så bra at det har vært meiningslaust å ta med seg mobilen inn for å dokumentere tilhøva.
-Polen-sida av grenseposten har fått opp eit fint skilt med toalett-etikette frå UK. Og doen var så rein at eg kunne spist middag der (Men eg tipper britene ikkje driver med den slags).
20180811_225304-Ukrainsk side av grensa var ikkje så rein at eg ville spist middag der (men kven spiser vel middag på do) og bestod av eit hol i bakken. For mange verker dette kanskje som noko som burde stått på lista over ting Murphy er skuld i, men eg vel å sjå på det som ein positiv ting; Eg har for første gang tissa i eit hol i bakken (noko som var på tide etter alle disse rare turane).
20180812_033439
#Doselfie!

Alt i alt har vi det superfint og storkoser oss på tur. Vi begynner turen heimover i morgon kveld, men sidan katolikkane (i Polen) skal feire at Maria stakk opp til himmelen tysdag kveld og heile onsdag med å forby folk å køyre lastebil er reiseruta framleis granske usikker.

Так довго і дякую за всі риби.

Har du spist pizza med sylteagurk i det siste? Eller tissa i eit hol i bakken? Liker du rosa sengetøy og leopardsofaer?

Advertisements

Murphy og meg

«Murphys lov er eit utsegn som slår fast at «noko vil gå gale i kvar ein situasjon om det får sjansen» (things will go wrong in any given situation, if you give them a chance). Vanlegvis vert lova referert slik: «Alt som kan gå gale, går gale», eller kortare: «[Er det ikkje] typisk». «Loven» blir ofte brukt humoristisk, til dømes for å hjelpa på ein irriterande situasjon. »
Kjelde: Wikipedia.

Murphy og eg har vært venner lenge, men den siste tida føler eg at vi har komen nærare kvarandre. Nesten bestevenner liksom…

Eg veit ikkje om eg er eit grusomt menneske eller eit levande bevis på at karma ikkje finnes. For to innlegg sidan lovde eg at neste innlegg skulle bli optimistisk. Hadde det ikkje vært for at helsenorge.no lanserte donorkort på nett veit eg ærleg talt ikkje kva positivt eg skulle skrevet om for dei siste månadane har vært over gjennomsnittet kjipe og trongen til å sutre har gjort det så godt som umogleg å skrive noko som egner seg for verda å lese.

Snapchat-1053481052

No høyres det ut som livet er heilt krise (og sånn kjennes det dessverre ut – innimellom), men for nokon som ikkje blogger om dagens outfit, silikonpupper og restylane så har det ikkje vært mykje å skrive heim om. (For eg kan jo ikkje bare skrive om Botox og organdonasjon lizzm.)

I tillegg til at livet har vært gjennomtrengande kjipt i det siste har Murphy stått trufast med min side heile vegen og passa på at kvar gong eg har spurt meg sjølv om ting kan bli verre no, så står han klar og seier «Bitch please! La meg vise deg.»

hold-my-beer-5aece7.jpg

Trur du ikkje på meg? Vel…

Dei fleste (som kjenner meg) veit at vi har bygd hus det siste året. På dag 3 i nytt hus dytter Murphy meg ned trappene og lagar bulk i veggen. Det blei eit par småbulkar i meg og.
20180619_225927

Som om ikkje det var nok:
Første dag i den etterlengta ferien blei feira med tur i skogen og spontanbad som enda på lækjarvakta med 3 sting i foten. Optimistisk som eg var (for ei gongs skuld) spurte eg legen om eg fikk lov å trene. Tanken på trening fordufta så fort bedøvelsen var ute og det er no 4 uker siden sist eg har vært på fjelltur (…and still counting.)

20180809_235651
Fremdeles høy på adrenalin.

Som om ikkje det heller var nok enda siste natt før eg begynte på jobb igjen med atter eit legevakt-besøk (og noko som minna så mykje om ei «friskmelding» at eg heldigvis kunne reise på jobb igjen dagen etterpå).

I tilegg til dette har eg satt rekord i legebesøk denne sommaren, punktert to dekk på mindre enn 6 timer og eg har laga roadkill av det eg trur var ei ugle. *Snufs*

Det er nok no!

20180808_163659

No er vi på veg til Ukraina og eg håper Murphy har blitt igjen heime. Det har hvertfall gått bra til no.

20180809_132841
Eit tilfeldig bilete frå eit av stoppa i Danmark.

Vi har til no overlevd to døgn på vegen og overnattar no på ein lastebilparkeringsplass i tropevarmen litt utanfor Berlin.

Sjølv om det har vært ein relativt kjip sommar veit eg utruleg godt kor heldig eg er. Eg trur eg kan takka turar som den eg er på no for det. Alle burde ha seg ein slik realitetsorientering ein gong i ny og ne.

For bortsett frå å betale skatt (som eg gjer med glede) har eg ikkje betalt ei krone for alle blodprøvene eg har tatt i sommar. For kvar av dei to legevaktsbesøka eg har hatt, har eg betalt ca ein halv timelønn for legeundersøkingar og materiell. For medisinar og oppfølging etter det siste legebesøket betaler eg ca ei timelønn. For botoxen som holder meg frisk i 12 veker betaler eg ca to timelønner og når den sluttar å verke veit eg at legen står klar og at eg har råd til ny behandling. Dette er faktisk inga sjølvfølge. For mindre enn ein tusenlapp har eg fått helsehjelp som veldig mange bare kan drøyme om.  Hadde eg ikkje budd i Noreg hadde livet mitt mest sannsynleg sett heilt annleis ut.

1385207_542553262494272_17849578_n
Bilde frå hospitering i Mexico: Eit av mange land der det første ambulansepersonellet spør deg om er «Kan eg få sjå forsikringspapria dine?» istadenfor «Korleis har du det? Kva har skjedd?» (Det seier forøvrig mest om systemet og ikkje personane som jobbar i det).

Det meste eg har opplevd i sommar går i kategorien bagatellar. Likevel er det godt å vite at til dømes lege, legevakt og AMK bare er nokon tastetrykk unna og at vi er sikra helsehjelp utan å måtte ruinere oss. Eg har opplevd mange pasientar som venter altfor lenge før dei ber om hjelp til alvorlege helseproblem, men ikkje ein einaste gong har eg høyrd nokon nemne at penger er ein grunn til at dei ikkje har våga å be om hjelp. I Mexico såg det å forlate pasientar som ikkje hadde råd til behandling ut til å være ein del av kvardagen. I mange land døyr folk av sjukdommar som enkelt kan forebygges med kunnskap, medisiner og kosthold.

Ein av grunnene til at livet er kjipt for tida er at eg står i sjukehus-kø. Sjølv om eg er utolmodig og ventetida er vanskeleg veit eg kor heldig eg er som bur i eit land med eit helsevesen som hjelper oss, også når det ikkje står om liv.

DSC07012

Eg hadde eigentleg bare tenkt å sende eit lite livsteikn frå ein truckstopp litt utanfor Berlin, men moralen her er kort oppsummert at sjølv om sommaren ikkje har gått heilt som planlagt og livet er litt kjipt, så veit eg kor griseheldig eg er som har tak over hodet og ein kropp som får hjelp når den ikkje fungerer. Har du tenkt over kor heldig du er?

I morgon går turen vidare til Polen og så til Ukraina. Takka være «Roam like home» så krysser eg fingra for at dette ikkje blir siste blogginnlegg på turen.

Fred og kjærleik

20180809_204323
(Eit lite Illustrasjonsbilete så du kan sjå for deg kor varmt det er her. Eg har satt mine bein på Mc Donalds for første gang på 15 år. Det er svært sansynlig at det går 15 år til neste gang igjen.)

Den vanskelege samtala – no i ei litt lettare utgåve!

For litt over 4 månedar sidan skreiv eg eit innlegg om organdonasjon og om utfordringane ein kan oppleve når ein tek opp dette med sine næraste pårørande. Sidan den gang har eg bevegd meg i høye hastigheter i trafikken på rasutsatte vestlandsveier, oppholdt meg over gjennomsnittet masse på ein byggeplass, nesten kræsja med teite gamle damer som ikkje overheld vikeplikta, ramla i trapper, sklidd i dusjen og drukket meg bittelitt full (heldigvis bare ein ting om gongen). Med andre ord: Eg lever livet! Og som vi alle veit: Livet er farleg, ein kan døy!

dsc02856
Illustrasjonsbilete av at eg lever livet og synes det er heilt ok!

Eg har og fått litt tilbakemeldinger på den super-fantastiske tatoveringen min:

«Den var stilig, men eg hadde ikkje putta den på kroppen sjølv»
«Ooooi, den var fin! Sånn burde alle hatt.»
«…Du går rundt ein ein påminning om at du skal døy…»

Og ikkje minst frå ei tatoverings-gruppe på facebook, ganske fritt sitert: 

«…Hvis du er utsatt for ei ulykke og du mister armen og ambulansefolkene ikkje finner den den igjen så er det ingen som veit at du er organdonor…»

(Årh, eg hatar når det skjer! Gjer ikkje du? #Denkjensla liksom.)

36062923_1639280136182066_8874885880880300032_n
Illustrasjonsbilete frå ein gong eg trudde eg skulle døy på byggeplassen AKA huset vårt, men heldigvis tok feil.

Men folkens gode nyhende:
Du treng faktisk ikkje å tatovere deg for å vise at du er organdonor! Og om du faktisk skulle være så uheldig at du roter vekk tatoveringen din så er det greit med ein plan B.

No kan du omsider legge donorkortet inn i kjernejournalen din. Veit du ikkje kva kjernejournal er seier du? Vel, det er ein relativt ny greie som raskt sikrer helsepersonell viktig informasjon om deg om du blir akutt sjuk. Medisiner du bruker, sjukdommar og allergier er døme på ting som kan stå i kjernejournalen din. Noko av informasjonen i kjernejournalen kan du leggje inn sjølv, mens andre ting kan du be fastlegen din om å leggje inn.

Donorkort er ein av tingene du no kan leggje i kjernejournalen sjølv. Eg vil ikkje nedsnakke det gode gamle donorkortet, men vi lever i 2018 og om du plutseleg befinner deg i vegetativ tilstand eller liknande og nokon har lyst å hauste organane dine er det mykje større sjans for at dei finner donorkortet om du har lagt det i kjernejournalen enn lommeboka. Mange trur at helsepersonell leiter gjennom appene på telefonen din og gjennom lommeboka di på jakt etter donorkort, om det skulle skje deg noko, men sånn er det stort sett ikkje. (Dette er likevel fine verktøy å bruke for å vise standpunktet sitt, så du treng ikkje å kaste donorkortet du har i lommeboka).

Så til det viktigste med dette innlegget; Korleis legge donorkortet i kjernejournalen?

1. Gå inn på helsenorge.no.
2. Trykk på «Logg inn» oppe i høgre hjørne.
3. Logg deg inn med bank-id på måten du foretrekker.
4. Når du har logga deg inn på helsenorge har du tilgang til masse informasjon muligheter. Her kan du finne timeavtaler og henvisninger, sjå på kjernejournalen din, bytte fastlege og mykje anna. Eit av alternativene du får opp heiter «Donorkort» og det er her eg vil at du skal trykke.

Donorkort
5. Inne på neste side bekrefter du at du ønsker å gi bort organer om du skulle døy. Du kan legge inn dine næraste pårørande og blir oppfordra til å prate med dei om valet du har tatt. Dersom du av ein eller annan grunn ikkje ynskjer dette (eller vil ha i pose og sekk) kan du og velge at helsenorge sender dine nærmeste pårørande ein SMS der det står at du har fylt ut eit donorkort.

6. Klapp deg sjølv på skuldera; Du har gjort ei god gjerning og kan potensielt redde 7 menneskjer den dagen du ikkje har bruk for organane dine sjølv.

7. Fortell nokon kva du har har gjort slik at også dei får moglegheita til å gi verdas viktigaste gåve!

20180609_203401
Atter eit illustrasjonsbilete av den finaste mannen i verda som ser på eit stup som eg var relativt nære kanten på.


Eg lovde i forrige innlegg at det neste innlegget (altså dette) skule være litt meir positivt. Organdonasjon er kanskje litt dystert, men dette er definitivt eit tegn på at verda går framover! Heia 2018!

Har du registrert deg som organdonor? Har du snakka med nokon om det? Er du redd for å miste tatoveringa di og at ambulansepersonell ikkje finn den igjen? Har du vært på kanten av eit stup i det siste? Eller har du ramla i trapper og laga bulk i veggen på det nye huset ditt? Er du tilhengar av vikeplikt?

Berg- og dalbanelivet

Vi er halvvegs i juni. «Migraine awareness month». Eller månaden for migrene-merksemd som eg ville sagt på godt norsk.

Og sånn ca no feirer eg 10 års jubileum. 10 år med sjukdommen som får meg til å sette så uendeleg pris på alle dei gode dagane eg har, men og forbanne det faktum at eg i det heile tatt ble født, på dei dårlege dagane. 10 år på det som nokon gonger kjennes som verdas raskaste berg- og dalbane mellom himmel og helvete.

Det finnes dagar og månadar for alt: Migrene, ME, fibromyalgi, brystkreft, prostatakreft, hepatitt, HIV… Alt. Lista er uendeleg. Men kva skal vi eigentleg med ein sånn dag eller ein sånn månad? Er det berre for at vi som er sjuke skal få drukne oss litt ekstra i sjølvmedlidenheit denne tida? For det er vel ingen andre som bryr seg? Det er vel ingen andre som legg merke til desse markeringane?

DSC00383

I går var ein berg- og dalbanedag.

Eg vakna opp etter altfor få timer med dårleg søvn på jobb. Etter eit par koppar kaffi kjente eg meg sånn passe klar for ein dag eg viste kom til å bli lang, men som eg håpte kom til å bli fin. Ca 14 mil, eit par kaffikoppar, eit par tablettar og nokon timer seinare står eg på Os, med den finaste, bestaste, mest tolmodige mannen i verda, klar til å overta nytt hus.

På veg til husovertakinga sender eg ein snapchat til venner og kjente at no skjer det snart. Vel framme i huset forsvinn internett-dekninga og timane går fort mens vi gjer sånne ting som ein gjer når ein overtar hus. Pirking på feil, planlegging og listeskriving.

Nokon timar seinare er vi ferdige og vi tar turen innom postkassen på veg til det vi dei siste 9 månadane har kalla heim.

Skjebnen vil ha det til at kvar gong eg går i postkassen og opnar kjipe brev, så skjer det på ein fredag etter kontortid sånn at eg ikkje kan gjere noko med kva enn dårlege nyhender eg har fått…

Når vi kjem attende til internett-dekning renn gratulasjonane og lykkeønskingane inn på telefonen. Kontrasten mellom det og brevet eg nettopp opna er enorm.

Livet er kjipt for tida. Sjølv om det er masse fint som skjer er det i stor grad prega av venting, legar som ikkje har tenkt å snakke saman og enda meir venting. Dessverre overskygger av og til det negative alt det fine som skjer i livet mitt. Brevet eg fekk i postkassen i går var ein legetime som kjem 5 veker seinare enn kva eg først var lova. Det høyrest kanskje bagatellmessig ut, men ein legetime, med behandling som kjem 5 veker for seint betyr at atter ein sommar skal brukas på å være sjuk. Når dette kjem oppå ein heil haug av andre problem og bekymringar opplevast det nærmast uhandterbart.

Eg er kjempeheldig! I motsetnad til mange andre migrenepasientar har eg funnet ein behandling som fungerer; som gjer at eg kan jobbe 100% og at eg ofte har overskudd til å ha eit liv utanom. Eg har ein nevrolog som eg er veldig nøgd med, og som alle andre fortener ho ferie i sommar.

DSC02227

Eg har for lengst gitt opp håpet om at folk som er friske skal klare å forstå korleis eg har det og korleis det er å leve med ein kronisk sjukdom og kroniske smerter. Samtidig skulle eg ynske at folk sjølv forstod at dei ikkje forstår. Eg må stadig bite tennene saman og prøve å takke høfleg mens folk kjem med tankar og meiningar om medisinbruken min, døgnrytmen min, stressnivået mitt… Livet mitt.

Med mindre du er lege eller har gått i mine sko er det lite sannsynleg at du klarer å komme opp med ein kur eller råd som eg ikkje allereie har tenkt på eller prøvd. Migrene er ein nevrologisk sjukdom; likevel har eg blitt fortalt at eg tenker meg sjuk.

Ja, ein månad for migrenemerksemd trengs definitivt. Migrene er sjukdommen som steler flest yrkesaktive år av livet ditt og reduserer livskvaliteten betydeleg. Eg skulle gjerne gått i tog og skreket ut HØYT at det trengs meir pengar til forsking og at kronisk sjuke pasientar ikkje automatisk blir friske, berre fordi det er sommar og fellesferie og sjukehusavdelingane som ikkje blir sett på som livsviktige er stengt. Eg skulle også kjempa for at fleire får prøve medisinen som har gjort meg nesten frisk, utan å måtte sloss mot det endelause byråkratiet.
Men no har eg dessverre meir enn nok med å holde hovudet over vatnet.

Eg skulle ønske at eg hadde blogglesere som hadde makt og satt på pengesekken som styrer det heile, men så heldig er eg nok ikkje.

Men om det «vanlege» blogglesar vil gjere ein forskjell er håpet mitt at folk ser begrensingane sine når det kjem til å komme med råd om korleis eg skal leve livet mitt samt medisinske råd. Og at folk senker forventningane til kva eg skal klare og korleis eg skal ha det i ein periode der veldig mykje opplevast som kjipt.

Eg er ekstremt takksam for at eg bur i eit så rikt land, har medisinar som fungerer, leger som hjelper meg (bortsett frå på sommaren), har ein fantastisk jobb, er gift og byggar hus med den finaste mannen i heile universet, har to nydelege hundar, fantastiske venner og familie rundt meg som er tolmodige når eg er dårleg. Eg er til og med takksam for perspektivet på livet denne sjukdommen har gitt meg, likevel opplevast disse dårlege periodane som ein enorm sorg over livet som ikkje blei slik som eg gjerne ville.

cropped-dsc003771.jpg

No skal eg flytte inn i nytt hus og nyte sommaren og livet så godt eg kan mens eg ennå er sånn akkurat passe frisk.

I mellomtida foreslår eg at «awareness-dagane» for alle kroniske sjukdommane flyttast til fellesferien. Om ingen høyrer på oss eller bevilger penger til forsking er det hvertfall då vi fortener og drukne oss i sjøvmedlidenheit; og det er då vi fortener og treng å bli sett.


Det er frustrerande å være sjuk og å ikkje ha det bra i ein periode av livet der alle forventar at eg skal gå rundt i konstant lykkerus over nytt hus. Sjølv om eg gruer meg til det som kan bli ein tung sommar så har eg heldigvis mange fine dagar. Neste innlegg kjem forhåpentlegvis snart og eg lover at det blir mykje meir positivt!

IMG_20180617_031337_733.jpg

Fred og kjærleik!

Den vanskelege samtala

Det var ein gong ei tenåringsjente. Ho kan ha vært 15, 16 eller kanskje 17 år. Som mange andre tenåringar var ho litt rebellsk, men også ganske idealistisk. Som ungdommar flest gjekk ho på skule. Fritida brukte ho på å prøve å redde verda, trene og synge i tensing-kor, alt med mindre hell.

Det var ein vakker dag og mora hennar ana fred og inga fare då dottera kom heim frå skulen denne haustdagen. Dei satte seg ned ved kjøkkenbordet, der middagen var servert. «Mamma, når eg døyr vil eg bli organdonor» kom det frå den eldste av husets to tenåringar. Det blei heilt stille.

«Lina Kristine…» sa ho med tårer i augene og tonefallet som bare kunne komme frå ei mor som såg livet til dottera passere i revy framfor augene hennar; «Dette orkar eg faktisk ikkje å snakke om.»


Hukommelsen min er desverre ikkje så god at eg kan skryte på meg at dette var nøyaktig det som skjedde ein dag for 10-15 år siden, men det er ca sånn eg hugser det når eg prøver å tenke attende på det. Samtala med pappa var heldigvis litt lettare. Mannfolk er fine sånn sett: Dei ser den fine tanken bak orda «Eg vil bli organdonor» framfor å sjå for seg 16 åringen som syklar utan hjelm, den lille turen ut i mørket utan refleksvest, bilen i fjellveggen eller den der festen der alt går galt… For det går jo stort sett alltid bra. Gjer det ikkje?

DSC08701
I Noreg finst det ikkje noko register der ein kan melde seg som organdonor. Ifølgje dei som har peiling er det like greitt: Statistikken over organdonasjonar er ikkje så verst. Samanlikna med andre land vel å merke.

Spania som heller ikkje har noko register og derfor kan samanliknast med Noreg, ligg på Europa-toppen i antall donasjoner. Noreg er ikkje så langt bak. Både Sverige og Danmark som har register er dårlegare enn Noreg.

Likevel døyr folk mens dei ventar på nye organ. Kva som er ei god løysing på problemet veit eg ikkje, men eg veit at den dagen eg døyr og ikkje lenger har bruk for kroppen min, så vonar eg at den kan være med å hjelpe nokon som treng det.

Å bli organdonor i Noreg er relativt enkelt; Alt du treng å gjere er å si det høgt til dine næraste pårørande.

«Eg vil bli organdonor»

Så lett men likevel så vanskeleg. For kven er dine næraste pårørande? Entan det er foreldre, ektefelle, søsken eller born så er det sannsynlegvis (og forhåpentlegvis) folk som er glade i deg og vil at du skal leve så lenge som mogeleg. Tanka på at vi ein gong skal døy kan være vanskeleg for mange. Når temaet kjem opp trur eg det går opp for mange at livet faktisk er sårbart og at vi kan miste kvarandre. Likevel trur eg det er viktig å bite tennene saman og ta samtala, uansett kor vondt det gjer.

For ein ting er sikkert: Den dagen du går heimefrå i mørket utan refleksvest eller gløymer bilbeltet og kræsjer i ein fjellvegg og får døydelege hovudskadar så kjem det ein enda vanskelegare samtale.

2013-09-08 15.41.52

I 2016 kom eit nytt lovverk som seier at dei pårørandes rolle er å stadfeste donorens standpunkt. Dei skal ikkje ta avgjørelsen for deg. Lova er omdiskutert av fleire årsaker, men om ein skal sjå på det positive tydeliggjør den viktigheita av at ein tar eit standpunkt mens ein ennå er i live og at så lenge standpunktet er tatt og kjent kan ein ifølgje lovverket gjennomføre organdonasjon utan godkjenning frå pårørande. I praksis er nok dette langt frå det som skjer, då det i stor grad blir tatt hensyn til pårørande, men eg synes likevel at det er fint at vi har ein lov som seier at det er ein sjølv som bestemmer over sin eigen kropp, også etter at ein er død.

Sjølv om eg har trua på at mine næraste pårørande klarer å fortelje kva ynske mitt er den dagen eg ikkje klarar det sjølv har eg valgt å forevige standpunktet mitt på kroppen.

(I tilfelle du ikkje kjenner igjen figuren er det Dunce frå «Dumb ways to die«. Han selger begge nyrene sine på internett og er kjempenøgd med den gode dealen han har gjort, uvitande om at han snart skal døy.)

Over 400 mennesker stod i donorkø ved inngangen til 2018. Ved å si ja til organdonasjon kan ein i beste fall redde 7 av disse. Ein gjennomsnittlig organdonor redder 4 menneskeliv!

Sjølv om dette er fine tall skal eg forsette å bruke refleksvest og bilbelte, tenke eigentryggleik når eg er på jobb, ikkje drikke meg for full på fest og ta vare på helsa så godt eg kan. Noregs elste organdonor er 90 år, og om eg tar vare på meg sjølv så blir eg forhåpentligvis minst like gammal – og ekstra tøff, med tatoveringer på kroppen.

DSC03727

Og du; Om du synes det er litt drastisk med organdonasjonstatovering kan du frå hausten av legge inn ditt standpunkt til organdonasjon i kjernejournalen din på helsenorge.no. Då vil sjukehuset umiddelbart ha tilgang til standpunktet ditt om det skulle være nødvendig og pårørande vil bli varsla om at du ynsker organdonasjon. Imens oppfordrar eg alle til å ta ein prat med dei yndlingsmenneskjene sine om organdonasjon!

Bruker du refleksvest og bilbelte? Vil du bli organdonor når du døyr? Har du prata med yndlingsmenneskjene dine om organdonasjon? Synes du 90-åringar med tatoveringar er tøffe og barske?

(Unnskyld mamma!)

 

 

Takk for alt 2017

24.desember gjorde snapchat tilbakeblikket på 2017 tilgjengelig for posting på mystory. Det skulle kanskje være ei julegåve, men filmen fulle av bilder av sutring, grining og negativitet (og masse hunder ❤ ) frista det ikkje akkurat å dele. Eg var så pinleg berørt at ikkje ein gong Olav Emil fikk sjå bileta frå 2017 snapchat meinte eg skulle dele med alle mine følgere. Etter å ha sett gjennom filmen 3-4 ganger spurte eg meg sjølv:

«Er eg verkeleg så negativ?»
«Er eg verkeleg så nevrotisk?»
«Er livet mitt sååå kjipt?»

IMG_20171231_214304

Eit par dager seinere kom svaret og oppturen på instagram; Ein stor andel av dei eg føljer på instagram delte dei 9 mest likte bileta frå 2017 på instagram. På sjølvaste nyttårsafta, på ei ferje på Vestlandet kvelte eg litt dødtid med å sjå kva bilete som hadde hatt mest suksess av dei 105 bileta eg sjølv har delt i løpet av året som gikk.

I løpet av 2017 har eg blant anna…
-…trassa søvnmangel, kvalme og migreneanfall og deltatt på 5km på Bergen City Maraton.
-…delt kor stolt eg er av kva eg har klart dei siste åra til trass for at resultatet på løpet var dårligere enn dei fleste treningsøkter eg har hatt i 2017.
-…feira jul på jobb med ein finfin makker. Og til trass for masse sympati og medkjensle frå alle som var heime i jula har eg faktisk kosa meg på jobb (både i jula og ellers) og klart å sette pris på at eg i omtrent heile 2017 har vært frisk nok til å gå på jobb. Måtte det forsette for alltid!
-…ligget på taket av ein bil i opptil fleire land i Afrika saman med den finaste, bestaste mannen i heile verda. #Goals liksom…
-…klatra bittelitt. Håper på meir av dette i 2018!
-… relativt spontant jevna huset vårt med jorda (med ein solid dose egeninnsats) og begynt bygginga av nytt hus.
-…foreviga verdas lykkeligste hund som har vært åleine heime med plast-bosset.
-…delt ein hyllest til verdas beste mamma på bursdagen. (Om ho ikkje såg den då, så får ho kanskje sett den no).
-…tatt selfies på bassengkanten, under palmene med superfine IH.

linakristinetv_full-1
(I tillegg til det føler eg at det er verdt å nevne at eg heilt heilt spontant blei veggis i mars, og er nøgd med det og at eg ikkje kom på sisteplass på halvmaraton på Knarvikmila! Hurra! Dessutan har eg nesten slutta å drikke kaffi og pepsi max… Kven skulle trudd?!)

Som så mange andre år har 2017 vært ein aldri så liten berg- og dalbane; heldigvis med minst like mange oppturer som nedturer.

Måtte 2018 bli enda betre!

Takk til alle som har gjort 2017 så bra som det har vært!
(Og ein enda større takk til alle som har høyrd på sutringa mi når livet har vært kjipt! Eg er så heldig som har dere!)

Har du forresten lagt merke til at eg bare skreiv eit blogginnlegg i 2017? Kanskje 2018 blir året eg slår igjennom? (Eg skal hvertfall klare å doble antall innlegg i 2018, i forhold til 2017! Lover!) Var 2017 snill med deg? Kva er dine planer for 2018?

Du veit du har midtlivskrise når…

jmrdI dag er dagen her. Dagen vi alle har venta på! Du trur kanskje eg snakker om halloween? Neida, eg snakker om dagen eg blogger for første gang på ca 9 måneder, dagen bloggen min fyller 5 år. Dagen eg fyller 29 år for første gang. Og sist men ikkje minst: dagen eg spiser masse litt roande piller, får ca 33 sprøyter med gift sprøyta inn i hovudet (med den fantastiske biverknaden at dama i kassen på polet trur at eg er 26 år dagen før den O-store-29årsdagen!), før eg reiser heim, eter billeg smågodt utan palmeolje og gret meg i søvn åleine fordi det er bursdagen min og fordi den er jævleg litt kjip…
(Sorry mamma)

Attende til deg eg tenkte dette innlegget skulle handle om; Midlivskrisa!
Eg har nemnt ved fleire høve at eg lider av prematur midtlivskrise. I det siste føler eg at denne midtlivskrisa begynner å minne meir om at eg holder på å bli ei sur, gammal kjerring.  Uansett: Her er nokon tegn du kan sjå etter i livet ditt, om du og lurer på om du er ramma av denne styggedommen!

1. Du er meir opptatt av å leve livet enn å blogge.
Rett før førre innlegg, som blei skrevet før jul i fjor blei eg ramma av ein eksistensiell krise der eg har vært meir opptatt av å leve livet enn å skrive om det. Eg har til og med reist til den sørlege delen av kloden vi lever på, utan å blogge om det, på bloggen som i utgangspunktet starta som reiseblogg.
dsc02332
(Afrika var awesome. Eg burde lagd eit innlegg om det ein gang…)

2. Du er dum nok til å både melde deg på og stille til start på halvmaraton.
Eg veit ærleg talt ikkje om eg skal skryte på meg at eg har løpt halvmaraton; men eg trassa det faktum at BMI-en kryper oppover mot «fedme» og meldte meg på. Den hyggelege medalje-utdelaren påsto at eg klarte det, men han tok seg og fridommen til å fortelja meg at «det tok jo litt lang tid». Tusen takk! Det var akkurat det eg vile høyre etter over 3 timer på joggetur!

Målet til neste år: Være så sprek at eg orker å be medalje-mannen om å ta seg ei bolle når han seier at eg er treig!
20170903_153441(0)
Uansett: Er psyken din sprek nok til å melde seg på ein halvmaraton, mens kroppen så vidt er sprek nok til å gå 60-meteren på ein times søndagstur: Midtlivskrise!

3. Du bruker bursdagen din på å få Botox.
20170808_122756
På vinmonopolet lurer dei ofte på om eg er over 25. Det kjem ikkje gratis for å si det sånn… Eller, det kjem faktisk gratis, sånn reint økonomisk, men det gjør veldig, veldig vondt. Kjære staten og kjære skattebetalar: Takk for min evig unge utsjånad (og livet).

#YOLO

4. Folk maser om familieforøkelse etterfulg at teite lyd-effekter!
Du veit når du jobber med nye folk eller møter nye folk og du må ta den derre bli-kjent-praten?

Kvar er du frå?
Kva driver du med?
Liker du sylteagurk?

Kva er meininga med livet?

Så kjem ein til det uunngåelige:
«Har du familie eller born kanskje?»
«Eg er gift, men eg har ikkje born ennå, men eg har to hund….»
«…Det er bare å sette i gang! Høhø! Tikk takk tikk takk! Klokka går vettø!»

Okey, det der er ikkje greitt, av så forbanna mange grunner at det burde vært eit eget innlegg. Så bare slutt med det, please!
20170512_150713

5. Du har hengepupper og mannen din er bekymra for helsa di.
mammografi
«Skal du begynne med sånn derre mammografigreier snart?»
NEI, Olav Emil. Mammografi er sånn som GAMLE damer gjør (sorry mamma). Og SÅ gammal er eg faktisk ikkje ennå!

(Eg putta nettopp merkelappen «gammel» på alle over 50. Beklager dette!)

6. Du slutter å drikke pepsi max og energidrikker, køyrer kaffe-detox og sluttar å ete kjøt.

Har du gjort noko gøy i sommar? Ikkje eg heller. Sidan det uansett regna ustoppeleg slutta eg like greitt, heilt spontant å drikke kaffi, pepsi max, energidirikk og PWO (Sånn treningsdrikk som ungdommen no til dags drikker).

Eg overdriver ikkje når eg seier at eg var sengeliggande i over ei veke.

Nokon månadar seinare kan eg uansett skryte av at eg har «slutta å drikke» og i tillegg er er eg så «hipp» at eg nesten er blitt plante-etar. Woop woop! #YOLO og #FML og sånn liksom…
IMG_20170415_194442.jpg
Illustrasjonsbilete av soyasjokolademelk på ein fjelltopp, fordi det er noko av det fineste som finnes i det nye, nesten koffeinfrie livet.

7. Du er venner med folk over 40.
23114813_1380448832065199_1612159848_n
Er du i tvil om du faller i denne kategorien? Veit venene dine kva YOLO betyr? Blir dei spurt om leg på polet? Eit anna teikn på at dei er over 40 er at dei begynner å bli støvete.

8. Når du hater å gå på fest fordi folk er teite og fester er bråkete og dette var det siste festen du var på:
paradis

9. Nødetatene dukker plutseleg opp nesten kvar gong du trener.

(Kjenner eg ein brannmann som stiller på neste treningsselfie?)

10: Dette:
39aee87d34eff06c11892b6c7a091610--google-earth-happy-fun

Og med det håper eg at alle har ein betre bursdag enn kva eg har i dag! Liker du sylteagurk? Er vennene dine støvete? Har du prøvd mammografi? Skal du få gift-sprøyter i hodet ditt i dag? Har du slutta å drikke kaffi nokon gong? Klarer du å stave «Eksistensiell» utan å jukse?

23114726_1380448825398533_462816664_n

 (PS. Eg er ei negativ, gammal kjerring, men livet er ikkje så verst for tida, bortsett frå dei få dagane i året eg tilfeldigvis får giftsprøyter i hovudet! I år skjedde det tilfeldigvis på bursdagen: Det gjør ingenting! Eg kan spise kake og være glad ein annan dag!)